The collective has ended a few days ago Now its just Laura, Shonali and me who remain in Paradise Pai. Some of us went back home to the family, continue travelling or  hang around somewhere else in Thailand. It was such an incredible experience working with all these interesting and different people from all over the world. I wish it could go on and on and to be honest… I really don’t want to go back to Belgium… The last 8 months I felt better at home anywhere between Delhi and Pai than in Belgium. Its funny to get mails from Belgium. The main question I get is not “when are you coming back?” but its “How long you are going to stay in Belgium?”.

I tried a few times to describe the whole experience in one post but I noticed that’s just impossible. I’m just all messed up to write something coherent at the moment.  Its all a bit to intense… *sigh*. But don’t worry mom, I’ll be home the 6th :p

Here some movies from the collective:

http://www.couchsurfing.com/collective_thailand_slideshow.html

http://www.couchsurfing.com/collective_alaska_join.html 

Oh shit

ik kom nie naar huis

Ik ga waarschijnlijk niet naar Alaska… of mischien wel… jama wat ist nu? meuh… Zeehonden! …Zeehonden? Yep, fuckin zeehonden maar ik mag er nog niks over zeggen… Wel, tis eigenlijk allemaal een grote misschien.

Ok, dit sloeg op niks… en voor de rest?

Ik ben sinds 2 weken hard aan het werken aan een verbeterde versie van de vertaaltool voor de CS website. Ik werd warm onthaald door de honderden vertalers die allemaal een beetje gedemotiveerd de site vertaalden met een wreed crappy toolke. Hun reacties geven mij de nodige boost om mij de laatste maand voor 110% te geven. De logica om de hele site te vertalen is complex en het aantal bugs is te hoog dus ik kan elke vorm van motivatie goed gebruiken.

Naast mij te pletter werken om een deftige tool te hebben tegen het eind van de maand hang ik nog wat rond in Pai waar ik mijn hart ben verloren. Mensen komen voor 3 dagen , blijven 2 weken, en gaan jammer genoeg. De collective loopt heel stillekes leeg. Gisteren vertrok John mijn grote spirituele schaakvriend. *zucht*. Hij is de eerste die ik echt ga missen. Gevolgd door Suzie, super fijne hollandse meid met wie ik zowat alles kon delen wat op mijn hart lag.

Gauw maatjes, die laatste weken geven we ons ten volle…

Of toch proberen :s… De laatste weken liepen een beetje stroef… ach er zijn zo van die weken.

De laatste weken waren voor mij nogal heel emotioneel en intens voor mij. Ik wil hier niet weg, ik wil naar de volgende collective, ik wil mijn zusjes zien, ik wil werken, ik wil reizen, ik wil mijn vrienden terug zien, ik wil, ik wil… bon, ik begin hier bijna zoals Johan Verminnen te klinken. Wat zeker is, is dat ik weet wat ik wil Nu nog weten wat ik moet doen, huh.

Wel, vandaag krijg ik een mailke van Pepijn met de trouwuitnodiging. Mooi fotokes van mijn mooi friendjes. Ik krijg de krop in de keel en besef hoeveel ik ga missen. Bij deze: mijn ticket naar Belgie is bevestigd! Ik ben terug in Belgie op 6 april. 22u30 kom ik aan in Zaventem… maar ik kom van India dus dat kan makkelijk 0u30 worden Gisteren was ik nog fel aan het twijfelen om met Shonali, Laura en Andrew nog een maand extra door India te trekken… Een andere keer misschien. Er staan veel uniekere gebeurtenissen op mij te wachten in Belgie.

Zet die Leffe en Duvel alvast in de koelkast. Nog 3 klein weekskes en ik ben terug thuis. Ik heb het gevoel dat het veel te snel zal gaan.

Hier nog wa nieuwe en ouwe en fotokes vanuit Pai

ik ben terug in Thailand en deze keer mag ik het land niet meer verlaten.(one entry visa ) Laos was “ok”. Een beetje te braafkes naar mijn goesting. Ik was mijn collega reisgenootje onderweg verloren en had een stoem boek bij de hand. Saaie reizigers in de bus en in mijn guesthouse… Tjah… Kben blij dat ik terug bij m’n vriendjes ben en terug kan werken. Serieus! Ik keek er zo naar uit om er terug in te vliegen. Anyway, 2 nieuwe sets op mijn flickr account: Laos en Birma. Enjoy

En voor de rest? 

ik ben aangenomen om voor CS te gaan werken maar dan moet voor 8 maart beslissen of ik met de groep naar Alaska verhuis voor deze zomer… hmmmm… Woeste locatie  als je het mij vraagt… Iedereen die er al geweest is is er super enthousiast over… choices choices… ik wil ook naar huis gaan om iedereen terug te zien en om te genieten van onze 2 maand durende Belgische zomer. En ik mis mijn lieve zusjes zooooo hard. *zucht*… en Floris, ik denk ook aan u en onze zeehond. Heel veel zelf. En al mijn maatjes… ja al mijn friendjes ginder aan het feesten, aan het salsa dansen(zonder mij ), frisbeeen of aan het bouwen… eigenlijk begin ik iedere en een beetje te missen… maar ik krijg ook de krop in de keel als ik er aan denk dat ik binnen een maand vaarwel moet zeggen aan mijn o zo goeie nieuwe vriendjes hier .

There is no such place like home and there is no such place like Pai…