Mijn lieve moeder kon het niet laten. Na een dikke 4 maand moest ze mij toch nog wel nog eens komen bezoeken om te zien of alles nog wel dik in orde is met mij. Ze was ook toe aan vakantie dus besloot ze om haar vakantie dicht bij haar zoontje te door te brengen in het lekker warme Thailand. Normaal gezien zou ze samen met Sarah mij komen bezoeken maar omdat mijn liefste zusje al enkele maanden zwanger is komt mijn tante in de plaats mee. Ik mis mijn zusje nog het meeste van al en ik vind het allemaal een beetje jammer maar ik kan begrijpen dat ze geen risicos wil pakken voor de baby.
Zodus kwamen ze maandag aan in Phuket. Hun vliegtuig is maarliefst 5 uur te laat en het uitchecken duurt nog eens een dikke 2 uur. Als we elkaar zien vergeten we beide al heel snel de vervelende wachttijd en we rijden in een minibus naar een groot vakantieoord ten zuiden van Phuket.
Ik ben nog maar net een maand geleden gevlucht uit Phuket en ben van plan om dat deze keer opnieuw te doen. Omdat we met zen allen weg willen van die pakkettoeristen besluit ik om iedereen mee te pakken naar het gezellige Koh Tao. Terwijl ik op de heenreis telkens de beste en goedkoopste vervoermiddel probeer te bemachtigen loopt er jammer genoeg iets mis en eindigen we die avond op het (fullmoon party)eiland onder Koh Tao: Koh Phangan.
Omdat de fullmoon party juist achter de rug is waren de meeste resorts volledig volgeboekt maar gelukkig vinden we dankzij een duits meisje nog een rustig strand met nog enkele goedkope bungalows met een schitterend zicht op de baai.
En hier vertoef ik dan enkele dagen met mijn moeder en tante. Er gebeurt niet veel speciaals op het strand of ergens anders op het eiland en dat is goed genoeg om hier te blijven niksen.
Ik mis mijn vriendjes en mijn vriendinnetje een beetje. Zo een tropisch eiland op mijn leeftijd is enkel plezant als ge single zijt of een lief bij u hebt… Twas dus wel leuk om mijn liefste moeder te zien maar ik kijk er terug naar uit om terug te gaan werken tussen de toeristen waar ik mij meer thuis voel.

Pai, een door hippies overgenomen bergdorpje in het noorden van Thailand. Na een 3uur durende minibusrit van Changmai via 762 bochten(no kidding) komen we allemaal een beetje duizelig aan in Pai. Wat mij onmiddellijk opvalt is dat hippies hier hand in hand met de locals samenleven. Het is zeker geen ongerept dorpje verdoken in het oerwoud maar in mijn ogen een dorpje met een perfect evenwicht tussen backpackertoerisme en de locale cultuur. DE slogan van Pai die je op menig t-shirt kan lezen is “do nothing in Pai”. En wij…wel euh… wij komen hier werken

Ik behoor tot de laatste groep die aankomt in Pai (weetwel met al de bagage zie vorig post) en wat mij opvalt is dat iedereen in de groep er stukken gelukkiger bij loopt. We hebben nog geen internet en hebben nog enkele logistieke probleempjes maar het kan ons allemaal niet schelen. Iedereen is het er over eens, PAI IS DE MAX. Iedereen heeft er zin in en we gaan er ons beste beentje voor zetten om het allemaal te doen lukken. De eerste dag huur ik al een moto voor 14 dagen en vrooooom onstopbaar zoef ik het berglandschap in. Perfecte wegen die naar nergens leiden en nauwelijks iemand op de baan. Dit is het paradijs om de biken. Ik ontdek zo op de eerste dag dat de omgeving van Pai heel wat leuke plekjes heeft te bieden. Overal watervallen, olifantenkampen en hotsprings om later beter te gaan verkennen.

Mayday mayday, Couchsurfing is down.

Het werken gaat iets minder vlotjes en het internet laat een beetje op zich wachten dus gaan we met zen allen in gezellige cafekes gaan rondhangen die draadloos internet aanbieden. De 2de week in Pai heeft onze 400000ste lid zich aangemeld op de site en deze was er blijkbaar teveel aan. Door een of andere bizarre reden crashen de servers van couchsurfing en het is paniek. De laatste backup van de database blijkt corrupte data te bevatten en iedereen moet tot een gat in de nacht bij kaarslicht buiten een internetcafe werken om het boeltje terug aan de praat te krijgen. De site draait terug diezelfde avond maar niet voor lang want 12u later crasht alles opnieuw. Na veel geklooi en gepruts werkt de site terug naar behoren (na een 3tal dagen). En bijna iedereen wordt ingezet om alles te migreren naar gloednieuwe servers. Omdat ik duidelijk gezegd heb dat ik niks te maken wil hebben met serverside geklooi kan ik op mijn gemakske inwerken met het debuggen. Gene stress voor mij

Uren worden dagen en dagen worden weken en ik merk dat ik al 14 dagen niks in mijn blog geschreven heb. Allemaal omdat ik elke dag wel een nieuw aangenaam plekje ontdek in Pai , mijn nieuwe vrienden beter leer kennen en elke avond geniet van de vele livebands in een omgeving waar de tijd een beetje stil staat… Ah ja en moet werken… kwas dat detail bijna vergeten;)
Een afgelegen zwembad, een gezellige cafekes met goeie livemuziek, lekkere restaurantjes, interessante hippies, een rustiek chinees dorpje, tempelkes op de heuvels… Het verwondert mij dan ook niet dat backpackers die hier voor 1 of 2 dagen komen rondhangen uiteindelijk 1 of 2 weken blijven of later terug komen.

Hoe langer je blijft hoe moeilijker het wordt om te vertrekken.

Op een zonnige dag terwijl ik mij probeer te verliezen in de omgeving van Pai bezoek ik een buddhatempeltje op een heuvel. Buddha lacht mij toe… ik kniel… en geef hem een gelukzalige glimlach terug. Denk na en besef op dat moment dat er na 4 maand India Nepal en Thailand nog weinig van de exacte wetenschapper in mij overblijft. Het gevoel van euforie is overweldigend en besef dat ik zelden nog zulke hoogtepunten in mijn leven zal meemaken.
Ik wordt heel stil vanbinnen en blijf zitten tot ik honger krijg :p.

en… awel… Ik had het mis want het wordt nog net ietsje beter…

Shonali heet het nog niet ietsje betere :p. Shonali, een aantrekkelijk meisje van Mumbai India die tegen elke Indische logica in als meisje alleen op reis vertrekt voor 1 jaar. Mijn eerste indruk was eigenlijk nogal negatief. Ik dacht dat ik mijn India ervaring een goeie basis had om het tussen ons te laten klikken maar toen ik over India praatte keek ze mij altijd verbaasd aan. “Where have you been? All these crazy stories… this is not India? How can you generalise Indian people like that?”. Mijn eerste indruk was dus dat ze een verwende “High Class” meid was die bitter weinig van het echte India gezien heeft en enkel geleefd heeft in haar beschermd Bollywood wereldje in Mumbai… Ik was aan de andere kant wel heel blij haar te leren kennen omdat ik de highclass Bollywood wereld van India mij totaal voorbij is gegaan. India blijft me verwonderen en als ze over haar leven praat dan sta ik er van versteld hoe ver haar wereld staat van alles wat ik gedurende 3 maand rondreizen gezien heb.

In Pai verandert Shonali helemaal. Ik loop haar de eerste dag tegen het lijf en het was de eerste keer dat ik haar zo opgewekt zag. Ze was een van de mensen die het absoluut niet zag zitten om weg van het strand te verhuizen naar een bergdorpje maar eens in Pai aangekomen wordt ze door de aangename mensen en rustige sfeer helemaal betoverd en ontdekt ze haar hippie kant. Ze was er al sinds nieuwaar en is helemaal in de wolken over Pai. Terwijl ze er in Phuket een beetje saai en futloos bij liep is ze hier boordevol enthousiasme en levenslust. Ze wordt ook regelmatig op straat door andere reizigers aangesproken over hoe ongelooflijk fascinerend haar eigen land wel niet is. We krijgen ook een bezoek van een andere couchsurfende Indier uit Kolkatta en ik merkte op dat Shonali een tikkeltje jalloers was dat ik meer over India kan meepraten dan zijzelf.

En zo verliest ze het negatieve beeld van mij als stomme backpacker en ik haar beeld als verwend bollywoodprinsesje en geven we elkaar een nieuwe kans. Blijkt dat we elkaar eigenlijk wel goed kunnen aanvoelen en blah blah… vlinders en bloemetjes, watervallen en visjes, sterren en Singas…. :p “slowly slowly” leren we elkaar van een andere kant kennen… en na… nee tis misschien nog iets te vroeg om dit te zeggen maar Shonali en ikke, het klikt lekker

whiiiihaaaaaaa PAI IS DE MAX!

Geen tijd om veel te bloggen. Veel te veel werk en veel te veel plezier in Pai.

De dag na nieuwjaar slaat het lekkere weertje om naar zware bewolking en onheilspellende rukwinden. We zien tijdens ons ontbijt vissersboten van Cambodia de baai binnen varen en dit is geen goed teken volgens onze gastheer. Ze doen dit maar 2 keer per jaar of wanneer er storm op komst is. En idd, die avond vertrekt de laatste boot met de helft van het team, voordat de harde rukwinden en hoge golven het te gevaarlijk maken om nog te vertrekken vanop Koh Tao . Echt klagen doe ik niet want dat geeft mij veel meer quality time met mijn fijn fluo elfje waarvan ik ondertussen de naam ben teweten gekomen … tsss tsss tsss hoor ik Anne zeggen terwijl ze dit leest

Onze boot wordt afgelast , maar gelukkig krijgen we een nieuwe stevigere en snellere boot ter beschikking de volgende dag . Omdat die boot overgeboekt is wegens de aflassing van de kleinere boten is ook onze bus overgeboekt en krijgen we een kleinere snellere shuttle naar de volgende stopplaats . Daar geven ze ons de verkeerde busticketten maar omdat ze al de nodige ticketten in een bundel geven en onze bus op het punt stond te vertrekken merken we het niet op. Tijdens de controle op de bus wordt het opgemerkt en bellen we onze organisator die zegt dat we ons geen zorgen hoeven te maken. Bij de volgende halte worden we opgepikt door een minibus en deze brengt ons in 3 uur naar Phuket ipv de normale 7uur durende busreis .

We zijn met zen 6en en moeten de overblijvende spullen met ons meepakken op het vliegtuig. Na een avond inpakken merken we dat we met een klein probleempje zitten. We hebben 12 handbagages en 22 zakken die we moeten inchecken. :s Hopelijk geeft dat geen probleem op de luchthaven. We vinden de prijzen voor extra bagage op de website en berekenen dat we 400$ zouden moeten betalen voor de extra bagage . Daarbij komt er nog de mogelijkheid dat we bij het overstappen op een ander vliegtuig deze kost opnieuw zouden moeten betalen… we zien wel… misschien

Na een heleboel gesleur, getrek en geduw om alles in 1 grote taxi te krijgen komen we aan op de vlieghaven waar we veel boze blikken van andere wachtende toeristen krijgen als ze onze grote hoeveelheid bagage zien bij het inchecken. Ons vliegtuig blijkt een uur later te vertrekken wat betekend dat we onze aansluitende vlucht zouden missen. We krijgen voedselbonnen om dit te compenseren EN er is een annulering van elke extra kost voor bagage in zo een geval wat ons minstens 400€ uitspaart .
We krijgen een nieuwe vlucht geboekt die later vertrekt en we genieten van ons welverdiende voedselvouchers.
We komen aan in Bangkok en tijdens het inchecken krijgen we te horen dat onze nieuwe vlucht niet geboekt is geweest… we zijn er zeker van dat dit wel gebeurd is en na 15 min zoekwerk vindt de stewardess onze vlucht op de computer… blijkbaar had iemand een fout gemaakt en onze aansluitende vlucht 5 dagen later geplaatst. Maar opnieuw geen probleem en geen zorgen want op 5 min tijd worden we last minute op de eerst volgende vlucht geplaatst richting Chang Mai.

Ik sta er van versteld. In bijna elke stap liep er iets verkeerd en binnen de 15 min kregen we altijd een betere oplossing aangeboden. John, de spirituele schaakmeester en sysadmin van de groep, vraagt mij hoe zo iets zou aflopen in India… Ik moest kei hard lachen…
“everything can happen in India but what we did in 2 days would be IMPOSSIBLE in India”
“Why”
“Because every problem would have an inefficient and illogical sollution causing more problems, causing more inefficient sollutions. Trust me, this would be IMPOSSIBLE”
“and in India they would not even care because its so normal stuff goes wrong” voeg ik er aan toe…
“interesting…”

Aangekomen in Chang Mai staat een ruime shuttle op ons stond te wachten en deze brengt ons hoog in de bergen naar…

PAI

De volgende dag vertrekt de helft van de groep naar Koh Tao, blijkbaar wordt er niet gewerkt tussen kerst en nieuw en ik ga daarover zeker niet klagen. Ik ben blij dat ik kan vluchten van Club Med-katabeach en na een helse rit tegen te tijdkomen we aan bij de boot die ons zal brengen naar Koh Tao.

Koh Tao, een van de kleinere eilandjes van Thailand, is volgens de Lonely Planet een van de de beste plaatsen om uw duikbrevet te behalen . We vinden een rustig guesthousje op een van de heuvels met een uitzicht op de baai van Koh Tao. De dagen voor nieuwjaar vul ik met snorkelen en met het behalen van mijn “advanced open water” duikbrevet bij een van de honderden duikscholen. Tis er elke avond super gezellig op het strand en ik geniet ten volle van deze aangename dagen vakantie.

Nieuwjaar

We hadden ons voorgenomen om het nieuwjaar heel rustig aan te vieren en op Koh Tao te blijven terwijl het grootste deel van de toeristen op het eiland naar Koh Samui afzakken om zwaar door te vieren. Maar ales verloopt niet zo rustig als gepland en na enkele magische uren dansen op het strand word ik wakker onder een palm boom, blauwe hemel, mij gezicht bedekt met fluoverf en een fluoelfje dat op mijn borst ligt te slapen

Aaah, this is Thailand, baby :p