De volgende dag is het kerstavond. Shelly, een van mijn collegas, is MC (Master of Ceremony) op een van de stranden van Phuket voor een modeshow. Omdat het een beetje lastig is om daar te geraken en we eigenlijk niet zo veel zin hebben om naar een modeshow te gaan zien op kerstavond is de sfeer ietsjes minder in de groep. De modeshow laat ook op zich wachten en sommigen beginnen een beetje te morren omdat ze honger krijgen.

Een uur voordat de modeshow van start gaat worden we door enkele modellen vriendelijk gevraagd om hen te volgen. Blijkt dat we de VIP behandeling krijgen dwz: gratis drank, gratis eten en een plaatsje tegen de catwalk.De sfeer slaat om op het moment dat we weten dat al de dure cocktails de hele avond gratis zullen zijn.

Tegen dat de modeshow begint wijn we allemaal al lekker in de wind en genieten we allen van de ladyboys en echte modellen die voor onze neus komen paraderen. Na de modeshow met bijhorend vuurwerk begint een DJ vette beats te draaien en vraagt hij ons om op de catwalk te komen dansen, iets waarvoor hij al te laat was want we hadden bij de eerste 3 beats al de helft van de catwalk ingenomen:) Zo fuiven we tot diep in de nacht en eindigen we deze keer met de hele groep terug in ons naakie de zee in. Niet slecht voor mijn 2de dag op “het werk”

Na een nachtje overnachten in Bankok bij mijn goede vriendin Bee reis ik de volgende ochtend door naar Phuket(’braaaak’) waar mijn couchsurfing collegas zich gevestigd hebben om te werken. En van alle plaatsen in Thailand was Phuket-Katabeach het meeste ClubMed/ Blankenberge dat ik tot dan toe gezien heb. Dikke tegenvaller, hopelijk vallen de collegas een beetje mee denk ik in mijzelf terwijl ik de dikke vatsige Duitsers(en Belgen) met jonge Thaise meiden probeer te negeren.

Ik kom aan aan het huis en wordt heel warm ontvangen door iedereen en word op de hoogte gebracht dat iedereen daar weg wil uit Katabeach. Die avond wordt er gestemd om na nieuwjaar te verhuizen naar Pai, een klein hippie dorpje in het noorden van Thailand. Niet iedereen was daar heel tevreden mee omdat ons eigenlijk een huis op het strand beloofd werd… maar zo werkt democratie nu eenmaal.
Die avond gaan we me z’n allen gaan eten en blijf ik met 5 van mijn collegas Singas drinken tot diep in de nacht. De 3 toch wel heel lekkere vrouwelijke collegas stellen ons voor om te gaan “skinny dipping in the sea under a full moon”waarop ik absoluut geen nee tegen kon zeggen… en zo gezegd zo gedaan eindigd de introductie van mijn collegas in m’n naakie in de zee…

In het water omhelzen de 2 knapste meiden mij en geven mij een dikke kus op de wang en roepen “WELCOME TO THAILAND, BABY!”.

Niet slecht voor een eerste dag denk ik bij mezelf uitkijkend naar de komede dagen

Met kerst voor de deur en het fantastische franse eten van Damien en Delphine en de grote luxe van mijn couchsurfer gastheren mis ik Belgie een beetje. Tijdens mijn allereerste “boehoe ik zou naar huis willen gaan”-avond maak ik gebruik van de Wifi in mijn bed (t is ook de eerste keer in 4 maand) om mijzelf suf te surfen zodat ik kan slapen.

Half ingedommeld vind ik enkele fotoalbums van enkele toekomstige collegas in Thailand.

Ok, mijn werkomgeving lijkt een beetje op Temptation Island… .

Bye bye heimwee. Wat doe ik hier nog in godsnaam in dit apenland? Kzen mijn vakantie kots beu, ik wil gaan werken verdomme!

Terug in Delhi besluit ik de laatste dagen te couchsurfen en, ok, het zit altijd wel mee met de CS mensen maar deze keer ben ik met mijn gat lekker in de boter gevallen. Ik wordt ontvangen door een jong Israelisch koppel in hun nieuw huis met een luxe die ik in een lange tijd niet meer gehad heb. Hun meid geeft mij een lekker welkomstvieruurtje en ik wordt voorgesteld aan een ander Frans koppel wereldreizende couchsurfers die er ook enkele nachten zullen verblijven. Deze fietsen al een jaar en een half de wereld rond op hun tandem en maken wekelijks een filmpje die vertoond wordt op de lokale franse televisie. Super sympathieke mensen waarbij ik mij na 0,5 seconden onmiddellijk goed bij voel. Daarbij komt nog es dat Damien en ik krak dezelfde studies gedaan hebben en we beide nog eens identiek dezelfde muzieksmaak hebben. Ergens lijkt hij ook nog een beetje op de broer die ik nooit gehad heb

Veel ga ik hier de laatste dagen niet doen. Koken op zijn Frans en genieten van het goeie gezelschap. Vanavond gebruiken ze de projector van de Israelis om hun reisverhalen te tonen aan ons. Bij deze kunnen jullie ook een kleinbeetje meegenieten:

http://nl.youtube.com/profile?user=planeted

- edit – jammer genoeg zijn de filmpjes niet meer publiek op youtube en op mijn site niet meer beschikbaar.  – edit -

Voila, mijn fototoestel heeft het laten afweten en bij deze sluit ik het India hoofdstuk af met mijn fotos van de laatste maand online te plaatsen.

Rajasthan: Indrukwekkende ruines, stinkende kamelen en veel zand in mijn oren Hier kan je meegenieten

Zucht… tgaat allemaal veel te snel.

Nog enkele dagen al couchsurfend rondhangen in Delhi en alles klaar maken om te vertrekken op 22dec richting BKK.

Whisteling ‘Hotel California’, still living out the dream

Er hangt hier een vreemd sfeertje in Jaisalmer. Jaisalmer is de laatste stad voordat je de woestijn in gaat die de grens tussen Pakistan en India vormt. Het is een soort van ‘nergens’ met niks noemenswaardig en dat maakt het juist zo interessant dat menig toerist hier rond hangt om ‘niks’ te doen of om gezellig enkele dagen in de woestijn kameeltje te rijden. En zodus dit is ook de reden waarom ik hier ben. Een bezoekje aan het tijdloze niks van de woestijn op een van de coolste beesten van deze planeet.

Ik boek een kameelsafari bij een vriend van Papsa en beland zo bij een gezellig groepje van 4 Israelis die een 3 dagen safari gaan doen. Waarom ze van zo ver komen om in de woestijn rond te hangen snap ik zelf niet zo goed want in Israel hebben ze zelf een vette woestijn met bijhorende stinky kamelen. Maar dat maakt voor mij niet uit want met Israelis is er ALTIJD wel iets te beleven weet in ondertussen uit ervaring.

Het moeilijkste was de eerste dag omdat je uit de drukte van India komt om ondergedompeld te worden in een tijdloze wereld waar totaal niks in te beleven valt. In het begin denk je teveel na over vanalles, gevolgd door nadenken over de pijn in je rug en over hoe ongemakkelijk zo een kameel wel niet rijdt. Tijd wordt betekenisloos en vervolgens denk je enkel nog over zand en eten en water en daarna niks meer… stilte… stilte die af en toe verstoord wordt door een vette kamelescheet.

En zo flatuleren onze kamelen verder tot we aan de duinen komen waar we overnachten in ons duizend-sterren-hotel.
Niks betekend geen lichtvervuiling, zelf niet aan de horizon. En woestijn betekend geen wolkje aan de lucht dus snacht is de sterrenhemel glashelder. Uren blijven we staren naar de sterren. We beginnen het aantal vallende sterren te tellen maar stoppen al snel omdat het er gewoon te veel zijn. Het zicht op deze sterrenhemel raakt mij. Een gevoel komt boven die mij doet denken aan het gevoel dat ik kreeg bij het zien van de Taj Mahal. Whoooaaaah!

De volgende ochtend doet mijn camera een beetje raar :-s Ik vermoed zand in het motortje van de lens. Het vervelende geluid wordt al snel onrustwekkend gekraak en gezoem. Tegen het einde van de dag krijg ik een errormelding bij het opstarten. Kort daarna zelf dat niet meer… de hippie Israeli meid naast mij zingt ‘the doors’. Eerst ‘Baby light my fire’ gevolgd door ‘The end’.

This is the end, my lonely friend, the end. No more pictures to send home, the end…

‘S nachts ga ik in mijn eentje gaan wandelen in de duinen en denk aan de komende maanden. Ergens wil ik terug naar huis om mijn vriendjes terug te zien of om kerst met de familie te vieren. Maar aan de andere kant ben ik zo blij dat ik nog maar halverwege mijn avontuur zit. De Couchsurfing collective is ondertussen begonnen in Thailand. De fotos en de mensen zien er enorm plezant uit. Ik kan niet wachten tot ik er ben. Ik kom er aan op de 24ste.

Onder deze sterrenhemel sluit ik voor mezelf het hoofdstuk India af en neurie ik nogmaals The Doors tot het te koud wordt en ik mij terugtrek bij het kampvuur.

This is the end…

De dag dat ik wil vertrekken van Pushkar naar Udaipur vind ik een supergezellig tuinrestaurantje waar ik op mijn gemakske wat kan eten en lezen. Een Indier spreekt mij aan en ik was bang dat het alweer een “where-are-you-from?whats-your-name?” discussie ging worden maar deze welbespraakte 40-er, met de lekker bekkende naam Papsa, blijkt best wel een aangename gesprekspartner. Tijdens het gesprek daag ik hem uit voor een spelletje schaak dat hij met plezier aangaat. Na een spelletje van maarliefst 90min moet ik jammer genoeg het onderspit delven. Geen erg want ik heb een nieuwe vriend bij Ik zeg hem mijn plan voor de komende dagen maar hij stelt mij voor om hem te vergezellen naar Jodhpur. ‘I’m going to show you amazing things and I will show you nothing’, zeg hij geheimzinnig. En we spreken af om de volgende namiddag te vertrekken.

Bij het instappen doet hij enkele gebeden gevolgd door enkele handelingen met wierrook en begroet hij een foto van een Indier op zijn moto. ‘This is Omanar’ zegt Papsa. ‘I will show you later… ‘

Zoef zoef, na uren door een savannelandschap te zoeven(aan de nieuwe officiele hogere maximumsnelheid) op de pas aangelegde bijna verlaten weg komen we aan in een woestijndorpje waar Papsa mij introduceert bij een Opiumritueel.
Er wordt mij uitgelegd hoe ik opium thee moet maken en hoe ik deze eerst een deel aan Shiva moet offeren om vervolgens het resterende zooitje van kruiden zelf op te drinken. ‘No worry, You won’t feel very much of that’. Jammerrr, dacht ik, een onverwachts opiumtripke zag ik anders wel zitten . graptje mams:) Nee, ik maak mij vooral zorgen voor het ongefilterde water dat hij daarvoor gebruikte en de grijsbruine geite-wollen-sok waar het hele hoedje door gefilterd moest worden.
 
Vervolgens stoppen we bij de school van Papsa waarvan hij ooit directeur en leraar wiskunde was en introduceert hij mij aan zijn 27 jarige knappe vrouw en hun pasgeboren zoon Om. Het is die avond ook de eerste keer dat ik in een typisch middle class huis wordt ontvangen. 2 autos, 2 TV’s, een  nieuwe moto en een hond met aanhangende boom. ‘S avonds springen we op zijn moto en doen we een nachtrit onder een heldere sterrenhemel.

Die ochtend… Niks, de hele tijd hetzelfde landschap met dezelfde bomen en geen levende ziel te bespeuren. Het bestaat dus toch in India. Totaal niks.
- Today, I will introduce you to Omanar!
- Who is Omanar?
- Omanar is dead, he died 15 years ago. En hij begroet het kaartje dat op zijn ruit hangt geplakt met een foto van die Indier en zijn moto.

- ‘He had a Holy  bike’ gaat hij verder, ‘A Bullet! When he had the accident the motor kept on running even when it was out of gasoline.’
Ik moest keihard beginnben lachen maar Papsa blijft er heel serieus bij.
Do you believe this? vraag ik hem.
Yes of course antwoordt hij me verwondert en hij groet Omanar nogmaals.
Na een 10tal minuten tegenliggers met de Omanarvlag te begroeten en een sterk staaltje roekeloos rijgedrag  die blijkbaar bij het hele Omanar ritueel horen komen we aan bij een felversierde boom. En onder die boom stond hij dan…
The Holy Bullet. Bedolven onder de bloemen en met nog steeds de littekens van de fatale crash staat hij daar te heilig te roesten. Vrouwen en mannen knielen voor het mechanisch idool en nemen hun tijd om te bidden.
Ik kijk in het rond, niemand lacht met deze hele show terwijl ik mij moet proberen forcen om het niet uit te proesten. Later merk ik dat de nummerplaat van Papsa de zelfde is als die van de Moto: 7773
Die Indiers blijven mij verbazen.

The noting and the amazing.

Morgen Jodhpur, de blauwe stad in de schaduw van een bombastisch fort van 8km lang.

Jodhpur

En bombastisch was het. Een keigoeie audiotour(ja ja, die bestaan dus ook) leidt me door het hele fort en brengt de hele geschiedenis die zich hier heeft afgespeeld terug tot leven. De 80min durende rondleiding lijkt maar 30min en ik zit nog wat na te genieten terwijl ik de opstotende wind van de flank van het fort zie gebruiken om zonder een vleugelslag tientallen meters hogerop te geraken… en ik besef dat dit waarschijnlijk de laatste sterke moment hier in India zal zijn.

Morgen trek ik door naar Jaisalmer. “To drive to Jaisalmer: Easy, just drive untill you reach the end of the world. Then turn left.”

Uiteindelijk kom ik aan in een dorpje aan de rand van de woestijn Pushkar genaamd. Hmmm, heel veel backpackers, bikers en hippies hier die ’shanti shanti’-vakantie nemen van het drukke India. Maar jammer genoeg, na enkele dagen rondhangen en met mensen socialisen heb ik nog steeds niemand gevonden. ‘Shanti shanti’… Ik koop alvast wat kerst en verjaardag cadeaukes voor mijn lieve kleine zus. Ik hoop dat het pakje op tijd zal aankomen.

De toeristenteller van deze maand springt op één als ik in Deeg afstap. ‘Deeg’, met zo een naam ga je inderdaad niet veel toeristen lokken. Stille blikken staren mij aan terwijl ik met mijn backpack in dit vergeten dorpje rondslenter. Deeg was ooit de vakantieoord van een of andere Mogul Koning. Het dorpje huist nog steeds de ruines van een fort en een klein buitenverblijfpaleisje met een tuin met maarliefst 2000 fonteinen!… jammer genoeg maar 2x per jaar actief:(.

Mijn locale gids toont mij het geschifte Indische systeem om 2000 gekleurde fonteinen te doen werken. In de tijden van de Mogulkoning duurde het maarliefst 3 maanden om met 3 buffels het hele reservoir te vullen. De fonteinshow kon dan welgeteld 4 uur duren! India op zijn best: “everything in India works in a strange, illogical and very inefficient way BUT IT WORKS” Na honderden jaren is deze Indische filosofie en denkwijze nog geen haar veranderd.
Ik loop wat rond te dolen rond het fort en geniet van de soms vreemde reacties van de mensen die mij voorbij zien wandelen.

Ik sla een klein stoffig padje in en iemand roept mij nog achterna “Hey Sir, there is nothing there!”. “Nothing there? Now THAT would be something I would like to see in India!”. En ik kon niet meer wachten tot ik om de hoek was om te zien wat India deze keer voor mij in petto had.

…zand… en een beetje verder door doornstruiken overwoekkerd tempels, mensen die stiekem gokspelletjes spelen in de schaduw van een torentje,… niks zegt hij dan en kijk daar, een pad die de omwalling opgaat van het fort en uiteindelijk een mooi uitzicht op het dorp met enkele stevige roestende kanonnen die over het dorp waken… ‘There is nothing there’ zegt die Indier dan… Mijn dag kon alvast niet meer stuk!

De volgende dag bezoek ik Jaipur. Awel, ik kan u zeggen, na 3 maand India, THERE IS NOTHING THERE Saaie stad met lelijke architectuur als je het mij vraagt. Alhoewel… het hoogtepunt van Jaipur was toch wel het niet alledaagsezicht van een olifant in de avondspits.

Na een chaotische dag met onbetrouwbare treinen, vervelende tuktukbestuurders en Rastafari ’shanti shanti’ is het ons gelukt om elkaar kwijt te spelen. Monica zit moederziel alleen op de laatavondtrein richting Delhi. Anja en rastaman Andrea die zitten vast in Jansi, het dichtsbijzijnde station van Orcha. Daar ik bij hen zou overnachten in Agra was ik dus verplicht om om 1uur snachts deze veel te dure kamer te nemen. 350rupees verdomme. Dat is het meeste dat ik tot nu toe alleen heb moeten afdokken voor zo een kamer. Een Dikke 6€!
Niet echt in de stemming op hier dieper op in te gaan.

Die ochtend…

In de voormiddag heb ik toch niks te doen dus beslis ik dan toch maar die Taj Mahal deftig te bezoeken. 750rupees inkom, nondedoeme, fuckin tourist trap denk ik bij mezelf en ik stap de Taj tuin in… en ik werd heel stil vanbinnen. Ik wordt overvallen door de sfeer en kon mijn ogen eventjes niet geloven. Als ik de fotos van de Taj zach dacht ik altijd dat het een beetje overgewardeerd was maar zie mij hier nu staan. In 5 seconden werd ik betoverd door de schoonheid en rust die het gebouw uitstraalde. Ik kon mijn ogen er niet van afhouden en bij het terugwandelen bleef ik maar omkijken om het dan toch net eventjes in een andere schakering te kunnen zien stralen in de ochtendzon.

Dat was het voor Agra en pak de bus naar Barathpur waar ik terug enkele nachten bij de Sikh familie overnacht.
Ik heb terug het vage plan om door te reizen naar Pushkar, een door hippies overgenomen woestijndorpje, op zoek naar enkele nieuwe reisgenootjes.

Met Rachel in haar burka op weg naar Bangladesh en Angela bij hare Indier sta ik er terug alleen voor. Die avond loop ik Paul, een sarcastische oudere engelsman, tegen het lijf. Leraar Latijn-Grieks op pensioen. Hij brengt mij de hele avond aan het lachen met zijn welgemeende sarcastische opmerkingen over Indiers en de rest van de wereld. We eindigen allebei half dronken met een fles Kingfisher bier in de hand weggevlucht van de opdringerige Indiers aan de oevers van een meer met uitzicht op de slechtverlichte erotische tempels. Paul biedt mij voor de volgende dag een lift aan terug naar de ruinestreek van Orscha in zijn privetaxi.

Mijn ‘grote’ plan was om door te trekken naar Gualior maar ik neem eerst nog mij tijd voor een kleine lunchpauze in mijn lievelingsrestaurantje in Orcha.
Omdat een veel te sociale indier mij niet met rust wil laten begin ik te praten met een Rastaman Italiaan die samen met zijn 2 poolse klasgenootjes ‘indische cultuur’ op weekenduitstap was naar de Kajurachotempels. Ik overtuig ze om die nacht in het gezellige Orscha te blijven ipv door te trekken naar Kajuracho en zij overtuigen mij om te blijven voor een fietstochtje in de streek en morgen met hen terug naar Agra te reizen. ‘Shanti Shanti’, alles op het gemakske … zo is het mij gelukt om mijn planning welgeteld 4uur te volgen

Tijdens de fiets/mountainbike tocht herontdek ik Orscha volledig en zie ik pas hoe fascinerend en rijk deze streek wel niet is. Je kan geen heuvel op rijden of je botst op een tempel, donder je in een ruine, ruik je de wierrook van bij een Ganesh beeldje , rust je uit onder een heilige boom of breek je bijna je nek over de restanten van een omwalling. Ik kan nu al zeggen dat Orscha, met zijn klein dorpje en vriendelijke mensen, veruit de het mooiste juweeltje dat ik tot nu hier in India ontdekt heb. Die avond eindigen we elk met een glas groene-’Special Bang Lassi’ op het dak van hun guesthouse genietend van de heldere sterrehemel en de stilte van Orscha.

Ik voel mij goed bij mijn nieuwe vriendjes en ze blijken met hun grondige kennis van het Hindi handige bontgenoten te zijn tijdens het onderhandelen!

Here we go, we zijn weer vertrokken

Zucht… Ik ben nog maar enkele dagen weg uit Nepal en ik mis de rustige mensen, de dakritten door de Himalayas, de idylische dorpjes, de natuur en de constante blauwe hemel, de bergtoppen aan de horizon en de stilte die verstoord wordt door trommels en zingende mensen als je een dorp nadert en mijn reisgenootje ‘Crazy Dyke’-Rachel. Je kan nu meegenieten want de foto’s staan allemaal online samen met die van Sikkim en Kolkata!

Hier

…