Ok, mijn trein naar Calcutta vertrekt om 17u. Ik vertrek om 16u20 voor een 20min durende ToekToek rit naar het station. Halverwege laat de ToekToek het afweten. En het spelletje begint weer. Tis weer heel druk en ik moet weer op en af Riskjas springen om vooruit te geraken. Op een bepaald moment moet ik zelf van de ene rijdende Riskja op de andere springen omdat die gast zijn prijs nog verandert terwijl hij aan het rijden is. Ik kom net op tijd aan in het station om te zien dat mijn trein vertraging heeft.

Ik had 16u gepland tussen mijn aankomst in Calcutta en het vertrek van mijn vliegtuig richting Bangkok. En de vertraging blijven ze maar verlengen. Uiteindelijk vertrekt de “superfast express” trein om middernacht! Een “normale” vertraging van 7 uur. Niemand klaagt alleen ik voel mij niet zo op mijn gemak. Goed dus voor de helft van mijn tijdsbuffer.

De treinrit duurt 15u… op papier maar niemand weet hoe lang het in werkelijkheid zal duren en op 15u kan veel gebeuren. En dan heb je nog de Lonely Planet die verwittigt voor Calcutta dat ze veel last hebben van overstromingen, neervallende electriciteitslijnen en om de haverklap is er wel een staking van de communisten in het stad. Allemaal gebeurtenissen die de hele stad kunnen lam leggen en mij kunnen verhinderen te vertrekken. Only In India.

Na een afscheid van de Rainbow Crew en Elisa spring ik de trein op richting Varanasi. Een van de Amerikaanse meiden die ik op het begin van mijn reis heb leren kennen vergezelt mij naar Indias heiligste stad, Varanasi.
Varanasi, het eindpunt van iedere Hindu. Men gelooft dat vanop de Ganga in Varanasi een directe doorgang is naar het Nirvana. 24 op 24 worden lijken aan de oever van de rivier verbrand… of er gewoon in gegooid als ze het geld niet hebben om het hout te betalen. Een ochtend boottochtje langs de oever is dus een heel intense ervaring zeker als je niet weet wat je te zien gaat kijgen. Mensen zwemmen of doen hun rituele reiniging door te baden in een van de meest vervuilde rivieren van de wereld terwijl er occasioneel een lijk van een honden, koe of zelf mensen boven komt drijven.

Er zitten ongeveer 1.5 millioen bacterien in 100ml van de Ganga. Water is in onze normen veilig om te baden als het er minder dan 500 zijn. Hoe meer in de Indiers ik leer kennen hoe minder dat ik ze begrijp.

De mensen hier in Varanasi zijn ongelooflijk onaangenaam. Hebzucht consumeert de hele stad en begint al op heel jonge leeftijd. “whats your name, sir? Give me 10 rupees!”.  Iedereen maar dan ook iedereen liegt, bedriegt of is achterbaks tegenover de andere Indiers alsof zij de enigste mensen die te vertrouwen zijn. Niemand helpt je zomaar. Ze springen hier op toeristen als leeuwen op een gewond rendier. Hier maak je geen vrienden en het spelletje van afbieden wordt hier lelijk gespeeld.

Op de derde dag speel ik het spelletje even vuil mee. Zo had ik afgesproken om 300 rupees te betalen voor een op maat gemaakt hemd in de stof en kleur dat ik wilde. Ik geef 100rupees voorschot en kom een dag later mijn hemd halen. Wanneer ik mijn hemd kom ophalen staat de broer van de eigenaar in de winkel. Ik zeg hem dat ik mijn hemd kom ophalen en zonder te pinken zeg ik hem dat ik reeds 200 rupees in voorschot heb betaald. Hij gelooft mij en ik krijg mijn hemd voor 200rupees dat is minder dan 4 euro! Playing the game noemen ze het hier. Komt er op neer dat je elkaar probeert te bedriegen met een vriendelijke smile hier in Varanasi. Om mijn geweten te zuiveren geef ik de resterende 100rupees uit aan een voetbal voor de straatkinderen.

Na een dikke knuffel van Eyal word ik uitgewuifd door de liefdevolle koppel terwijl ik ons kleine paradijs verlaat. Hup de bus op. 14u later kom ik aan op de verblijfplaats van de Dalai Lama met daarbij horend Tibetaans vluchtelingendorp, McLeod Ganji.
Tibetanen, Boeddhisme, vrijwilligerswerk, spirituele workshops, backpackers met een groot hart, veel straathonden en Belgisch weer stonden op het menu deze week.

Met Maria, Elisa & The Rainbow Crew inMcLeod

McLeod, een klein aangenaam dorpje van hooguit 5 straten, is de toevluchtsoord van de gevluchte Boeddhisten uit Tibet. De sfeer is hier helemaal anders dan in de rest van India. Het grootste deel van de mensen zijn Tibetanen en alles gaat er hier een pak rustiger aan toe. Het dorpje is zo klein dat je snel heel wat mensen leert kennen die je vervolgens op een andere plaats terug  tegen het lijf loopt.
Ik heb hier zo mijn vaste routine gekregen. In de voormiddag doe ik vrijwilligerswerk voor de Tibet Post en TibetUnited. Ik geeft lessen webdesign(html & css) aan enkel journalisten zodat ze hun boodschap ook via het net kwijt kunnen. Heel goed voor mijn Karma allemaal:)
In de namiddag volg ik “the introduction to the four noble truths” van het Boeddhisme samen met Elisa, een lief Duits Boeddhistish meisje uit Berlijn. Na elke les gaan we gaan wandelen rond te tempels en leidt ze me dieper in de spirituele wereld en het leven van de boeddhisten.
Omdat het dorpje zo klein is begin je snel alle goeie plaatsen kennen en kom je iedereen wel een 3 tal keer tegen op een dag. Zo ga ik elke dag wel iets gaan drinken met “Lovely Maria”, een spirituele jonge vrouw uit Mexico die binnenkort naar Calcutta vertrekt om te gaan werken bij de Zusters van Moeder Theresa. Ze heeft zo een groot hart dat ze zelf de slakken de straat oversteken zodat ze niet overreden worden. Hopelijk zien we elkaar weer wanneer ik terug van Thailand kom.

‘S avonds komen we allemaal samen in de Carpe Diem, een gezellige cafe met dakterras waar je in Romeinse stijl kan eten. Het eten is lekker, dagelijks zijn er backpackers die daar samen komen improviseren op hun muziekinstrumenten en ik vind genoeg tegenstanders om een lekker potje te schaken. Omdat iedereen op kussens op de grond zit is de sfeer daar altijd super chill en relax. Carpe Diem is echt the place to be voor een gezellige avond. Uiteindelijk sluit ik af met al de mensen van “the rainbow resort” op het terras van onze kamers. We doen allemaal vrijwilligerswerk en we noemen onszelf ‘The rainbow crew’. De meisjes halen zelf de lokale krant!

McLeod krijgt al snel de naam McCloud omdat het dorpje bijna de hele dag in de wolken zit. De vochtigheid, klamme onderbroeken in de ochtend en al die goeie karma in de lucht begint op den duur rare dingen te doen met je hoofd. En neen Bo, niet het smoren. Of toch een beetje… Hash koop ik hier gewoon in de boekhandel:)

Ik loop ook de eerste Vlamingen tegen het lijf. We hebben het moeilijk om in het Nederlands te  praten dus praten we gewoon verder in het Engelsw.  Ik begin meer en meer in het Engels te denken en overweeg om mijn blog in het Engels verder te zetten zodat iedereen die ik hier leer kennen kan meevolgen wat ik over hen schrijf.

Eyal… pffff ik kan zo veel over die gast vertellen dat ik niet weet hoe ik er aan moet beginnen.

Hij vertelt heel weinig over zijn priveleven. Wat ik van hem weet heb ik er met veel geduld uit gekregen. Eerst dacht ik dat hij huurling was die door voze deals en een ongeziene scherpheid ontzettend rijk is geworden. In realiteit zat er echt niet ver van. Hij blijkt een ex commando te zijn van het Israelisch leger. Na zijn dienst is hij in het vastgoed beginnen werken. Door zijn ongelooflijk talent om te onderhandelen heeft op een korte tijd een 12tal appartementen in Tel-Aviv. Hij stond op het punt te trouwen maar besluit om op reis te vertrekken. Hij laat alles vallen en koopt hem een stoere moto om de wereld rond te reizen en ondertussen alles te doen waar hij vroeger als commando en als harde businessman principieel tegen was.
Het is hem zelf gelukt om het klein gezellig restaurantje waarvan de eigenaars nauwelijks rond kwamen om te vormen in een kleine goudmijn. Op 5 dagen! Je wist nooit wat hij als volgende ging doen maar je wist zeker dat het iets ongelooflijk ging zijn. Ooit maken ze een film over zijn leven. En ik maar denken dat mijn pa de coolse vent van de wereld is

Tis niet dat we zoveel ongelooflijke dingen gedaan hebben. Hij maakte alles gewoon telkens een unieke ervaring. Cruisen op de moto, koken in een Indische keuken, shoppen, onderhandelen en afdingen, geld afhalen, feesten, schaken en meiden versieren. Met Eyal was het net alsof ik het allemaal voor de eerste keer opnieuw deed.

Eindelijk een internetcafe gevonden met een relatief snelle connectie zodat ik mijn fotos kan uploaden. Jammer genoeg heeft flickr er een zooitje van gemaakt en zijn alle foto’s door elkaar. Jammerrrr

Fotoalbum

Eindelijk aangekomen in Rishikesh ‘ the yoga capital of the universe’. Ik heb hier afgesproken met de 2 Amerikaanse meiden die ik in de eerste dagen tegen het lijf ben ‘gedanst’ op de salsa avond ;) 

Ik zag nog maar een glimps van hun guesthouse en ik was verkocht. Ik werd daar ook zo ongelooflijk vriendelijk ontvangen door het Nepalese koppel dat ik onmiddellijk wist dat ik er heel moeilijk weg zou geraken. 

Diezelfde namiddag kom ik Ayel tegen in het gezellige buiten restaurantje van het koppel. Hij ziet er absoluut niet uit als gewone backpacker en dat is hij ook niet. Hij vertelt weinig of niks over zijn verleden en wil ook niet antwoorden op standaard vragen van ‘wat doe je’ ‘van waar ben je’. 
Klein detail: hij heeft hem ook een vette moto op de kop getikt waarmee hij door India rondreist voor een kleine 200e. Dat is wat anders dan uw scooterke he Rembert

Hij vraagt om te schaken. Hij zegt dat hij 12 dagen geleden heeft leren schaken maar na het eerste spelletje kan ik het echt niet geloven. In mijn hele leven heb ik nog nooit iemand zo een ongelooflijk diep inzicht in het spel zien hebben. We blijven de hele namiddag spelen en we hebben de ene epische veldslag na de andere met zweverige nepalese muziek op de achtergrond, lekker toepke, een ongelooflijk mooie en lieve prinses die ons bedient en het zachtste weer tot nu toe.

Ik moet nu weg het Joods nieuwjaar gaan vieren met Ayel. Dit is alvast een voorsmaakje voor de volgende post

Bharatpur Bird Sanctuary:

hmmm heb ik weer pech. Dit jaar is er nauwelijks regen gevallen in Bharatpur waardoor de migrerende vogels bijna niet zijn komen opdagen. Toch doe ik wat de Lonely Planet mij zegt en neem ik een officiele gids mee in het park om mij wat te helpen bij het birdspotten. Die gids bleek zijn geld meer dan waard want zonder gids zie je volgens mij maar 20% van wat er te wien is en zie je dus gewoon “vogels”. Mijn enthousiaste gids zie je niet alleen al de vogels op de meest onmogelijke plaatsen, hij geeft ze allemaal een verhaal en persoonlijkheid. Op het begin was ik al blij dat ik kon chillen op het gezang van honderden vogels maar, man, nooit gedacht dat vogels zo interessante beesten konden zijn.

< hier komt later een filmpke >

Sikh Family:

De communicatie gaat een beetje moeizaam in het huis der Sikhs. In het kleine huisje wonen de moeder en vader, de zoon met zijn bruid en kinderen (+straatvriendjes) en de oudste dochter. Ze behandelen mij een beetje als een reincarnatie van Krishna ofzo  en doen vervelend onderdanig tegen mij. Zo krijg ik als eerste eten en gaan ze allemaal lekker rond mij zitten om te staren of te giechelen. Constant vraagt de vader mij of het eten goed is en of ik meer moet hebben. Privacy heb ik er helemaal niet omdat er altijd wel iemand gewoon “zit” in mijn kamer. Ik besluit dan maar het ijs te breken door mijn fototoestel boven te halen. Iedereen is er gek op en pas wanneer ik de kinderen fotos van belgie te zien krijgen op mijn laptop moet ik plots stoppen van de Papa. Andere taktiek en ik begin dan maar. Kom ik op het idee om Engelse les te geven aan de kinderen en voordat ik het weet heb ik 10 leerlingen die aandachtig de geimproviseerde les volgen.  

Met pijn in het hart ga ik daar weg richting de Agra Taj Mahal.  Blits bezoek Fathipur Sikri en Agra Op weg naar Agra passeer ik fathipur Sikri waar een gigantische spookstad op de top van een berg ligt. Daarna doorrijden naar Agra met de bus. Kheb de foto van den Taj ondertussen al zoveel gezien waardoor ik genoeg had hem enkel van ver te zien vanop een dakrestaurant. Ik ben de drukte en chaos van de grote steden zo beu dat ik die avond zelf nog op een bus ben gesprongen richting de Himalayas.

kga het kort houden want ik ben echt niet in de mood deze morgen.

Gisteren een zalige dag gehad in het reservaat en bij de Sikh familie. Tijdens het updaten van mijn blog begint het plots kei hard te regenen alsof al de regen die het voorbije jaar had moeten vallen in een keer uit de lucht viel. De straten lopen onder en iedereen is blij voor het vogelreservaat.
Plots, een luide knal in de straat en de electriciteit valt uit. Ik was juist backups aan het nemen op mijn Shuffle waardoor deze nu onleesbaar is. Formateren is de boodschap. Deze morgen sta ik op en blijkt dat ik in mij woelige slaap mijn kussen met daarin mijn laptop op de grond heb gesmeten. Laptop werkt nog maar die vindt de harde schijf niet meer. Ik hoop dat ik het ga kunnen oplossen maar dan moet ik eerst een schroevendraaier vinden in dit apenland.

In het slechtste geval ben ik mijn foto’s kwijt van de eerste week

En geen lappy meer

En geen muziek

En geen backup

Kut

Aangekomen in Bharatpur word ik ontvangen door de familie van Sunita een vriendin uit Belgie. Sunita werd toen ze klein was geadopteerd door een belgisch kinderloos koppel. Het verloopt allemaal wat moeizaam omdat ze nauwelijks Engels spreken en toch allemaal rond mij willen zitten. Vooral de kinderen. Morgen krijg ik een rondleiding van de vader in het vogelreservaat van Bharatpur. Mijn timing is slecht want dit jaar is er bitter weining regen gevallen waardoor de meeste vogels niet zijn komen nesten. Weeral pech

Ik wou gisteren dus vertrekken uit Delhi. Ik boek mijn treinticket en moet nog een 4 uur rondhangen in de Grand Bazaar. Ok ik zie in de eerste 2 uur 20 touristen. Dat is al meer dan alle vorige dagen samen! Een lief zwart meisje spreekt mij aan en vraagt wat uitleg. Ze is net aangekomen en loopt een beetje verloren. Ik leg haar mijn situatie uit en zeg haar dat ik het wel zie zitten om haar op zeg te helpen. We gaan shoppen en amuseren ons met zoveel mogelijk af te dingen.

Nadat ik mijn T-shirt heb en zij haar op maat gemaakte binnenslaapzak heb ik nog 1u45 voordat mijn trein vertrekt. Ik kom op het lumineuse idee om een Riskja te vragen voor een 30min durende rondleiding te geven in het stad.

Dit was wel een goed idee maar ik had geen rekening gehouden met het spitsuur! na 45 min zitten we nog niet halverwege en voor het eerst maak ik kennis met een stilstaande Riskja fille. Honderden Riskjas in kleine straatjes die voortdurend in elkaar inrijden en elkaar zo gewoon voortduwen. We besluiten om het te voet te doen. Als het verkeer vlot gaat springen we terug op een Riskja om daarna terug er af te springen. Elke keer snel onderhandelen over de prijs en terug onderhandelen als we er vroegtijdig afspringen. Al lopend Toektoeks, koeien en kraampjes ontwijken en constant de weg vragen. Je kan maar zeker spelen want Indiers geven je altijd een antwoord zelf al weten ze het niet!

Je kan al raden dat we uiteindelijk toch niet aan het juiste station aankomen. Ik was 1u30 te laat en we waren volledig uitgeput. Ik mag op haar hotelkamer douchen en we gaan die avond lekker eten en babbelen tot laat in de nacht.

De treinreis doen we in de laagste klasse: ‘Standing class’. Een klein foutje van Viviana maar uiteindelijk best wel opnieuw een unieke en aangename ervaring. We zijn dan ook de main attraction op de wagon.

Niks hel. This is heaven! De hele tempel en omgeving is afgesloten en we moeten alles afgeven. GSM, camera, rugzak en schoenen. Er hangt een commercieel spiritueel sfeertje in de tempel door al de winkeltjes maar dat is niet erg. Iedereen is happy en overal worden we met open armen ontvangen als ‘the guests’. Tzou mij zelf niet verwonderen dat we het locale nieuws hebben gehaald.

Jammer genoeg heb ik daar dus geen fotos van. Het is de rustigste dag van allemaal tot nu toe.

Vandaag een hele dag met de Peruaanse Viviana opgetrokken in Delhi. Ik heb ze zaterdag leren kennen op de Salsa night en blijkt ook een lid te zijn van couchsurfing.

Viviana werkt al 4 maand in Delhi als lerares Spaans – Duits en weet wel haar mannetje te staan tegenover de soms vrouwonvriendelijke Indiers. Ze toont mij enkele parken, ruines en een kunstgallerij. Voor de rest hangen we gewoon wat rond in Delhi. Ze is totaal gek en van niks bang. Geen wonder dat ze 4 maand Delhi kon overleven.

Morgen gaan we naar Mathura de geboorte van Lord Krisna gaan vieren op het Janamshtami. Een festival waar zelf de Indiers uit Delhi niet durven heen gaan omdat er zo veel volk heen gaat. ‘Its absolutely not safe for tourists’ en ‘its suicide as a tourist to go there’ krijg ik meermaals te horen. Viviana wil absoluut gaan maar ik heb er een slapeloze nacht over vooral omdat de mensen uit Delhi chaos en veel volk toch wel gewoon zijn. Na een spelletje blad steen schaar te verliezen gaan we toch. Delhi lijkt soms wel op het vagevuur dus ik verwacht dat we een helse dag gaan hebben. Spannend…