This transit is also the end of my 8 month trip to Asia.
I remember everything very well. My India experience started right here with a 3 hour quest to get my luggage back. Signing papers, filling out forms, showing passports, more forms, more signing, more checkpoints… I never realised until much later this was my first hardcore India experience. Indians with their formalities… you have to experience their system yourself to know how absurd it is.

Well being stuck here gives me loads of time to think about all the highlights:

• Taxi driver that tries to rip me of in my 30 first minutes in Delhi
• Delhi by night, my first real life “Purgatory” experience.
• Indian hospitality with Arijids family and his moms music school on Sunday.
• The ‘dont go there because its too dangerous for tourists’-Krishna festival and the “whoops”-wrong-ticket-now-stuck-in-standing-class train ride.
• The beautiful palace atop of the garbage belt in Fathepur Sikri. My first unexpected awe-moment. My first ‘only possible in India’-experience.
• The few days with the Sikh family.
• My first relaxing days in the Rishikesh with Eyal the Israeli commando and the lovely nepalese couple with their big hearts and great food.
• My one week in McLeod Ganj getting introduced to Buddhism meeting all these lovely people and teaching webdesign to the people from a Tibetan newspaper.
• Then Varanasi, city of the dead, the holiest(and craziest) city of India. My hairs still rise when I think about that place. Probably the most intense days in India.
• First taste of Kolkatta. Seeing people from different sex holding hands and showing affection on the street! (first time after 1 month). And whoaaah the food here tastes great!
• Culture shock arriving in Bangkok. “It seems all soo clean, fast and efficient”
• Thailand partying with couchsurfers, meeting Koen & Kim and going north looking for more intense adventures.
• Ending up in a tropical storm during the hiltribe trek feeling like Indiana Jones and spending a fantastic week on a bike, laughing non stop, with 2 french girls and a Mexican.
• Returning for Durga Puja in Kolkatta. Kolkatta rocks! I love this city. The more I know India the less I understand it. GREAT!
• The flowermarket in Kolkatta!
• Going north to Darjeeling and Sikkim with a group of 10 lonely travellers.
• The beauty of the “blah-blah I forgot the name”-valley. First rooftop ride experience!
• Crossing the border to Nepal on a 1km long bridge, being in no mans land and getting the call from my sister telling me she is pregnant. From all places :p
• Kathmandu and the hexagonal relationships .
• Nepal bus rooftop rides!

• Ending up with Rachel aka Spiderdyke, so far my best travel companion, having the one crazy adventure or amazing experience after the other. 100% pure travelchemistry.

• Beautifull and magical Bandipur. The untouched and most magic village above the clouds! Staying there untill we run out of money :d
• Sneaking in Prince of Persia style into the palace in Orcha
• Kamasutra temples and bumping into Angela(one of the lonely sikkim travellers) again
• Orcha all over again with different people
• Taj Mahal!
• Looking for the nothing in “Deeg” and being amazed about how much “nothing” offers in India.
• Rajasthan, Bang-lassis in Pushkar and the most awesome fort I have ever seen in Jodhepur.
• The full on Rajastan experience: opium drinking, pot smoking, bike riding in the desert, and the holy bike ritual. Thank to my awsome guide and crazy friend, Papsa!
• Bang cookie and meditative camel ride in the Jaisalmer desert
• The starlit sky with hundreds of falling stars in the desert.
• Last days in Delhi when the weather is bearable combined with 4 extremely positive couchsurfing experiences.

And I guess I forgot so many details after 8 months :p
And now I am just half way

The collective!

• My arrival at the collective and the craziest and warmest(hottest) “welcome to the job” I will ever have in my life.
• The fashion show on Christmas! Everything for free!
• The beach and diving courses on Koh Tao
• New year with my little fluo elf
• The crazy moving of 22 luggage bags and 12 hand-luggage trip from Phuket to Pai with 6 people. Everything went wrong but every problem ended up better than we ever could have dreamed.
• First impression of Pai. Going on a natural high for weeks.
• Bike rides in fantasy Pai valley!
• Finishing my first project
• John( love you too John ), Susi(miss you Dutchie), Andrew( amigo face(s) ), Jeff( tech buddy-”we hate servershit” ),TTT(always there, always understanding, peace & love from the heart), Casey( intercultural understanding), Jim( way cooler than Elvis), Mandy( lovely warm smile), Charish( crazy Charish), Elena(rrrooaarrr naughty Elena), Rachel (the world is not big enough for to like you )…  and all the others too of course! Every one of you guys where amazing experiences
• The people from the collective are just awesome!
• Getting abused by Shonali and her roommate Elena for one week :p
• Chiang mai with Shonali
• Moms visit in Thailand.
• One month of non stop working and partying in Pai. I could do this the rest of my life.
• More intense bikerides in North Thailand.
• My new roommate: the famous “The Rachel”-experience. .
• Making friends with the Phu-Pai Angels: Alex, my spiritual sister. Heather, yes English girls can be extremely hot too and Mod, full time party girl and owner of the best cocktailbar in Pai.
• Riding to Birma on a Honda 125. Pushing all my limits( and the ones of my bike)
• Birma hilltribes trek.
• More working and partying and doing nothing in Pai. I just can’t get enough of it
• Laos visa run with Alice.
• Gaye… sigh… this chapter is missing from my blog for a good reason. See what happens when you try to split the love atom. kaboom…
• The goodbyes
• The end of my projects
• TheMaehongson Bollywood adventure with Laura, David and Shonali
• and finnaly Shonali… Shonali… Shonali…

The end… ?

Zucht… Ik ben nog maar enkele dagen weg uit Nepal en ik mis de rustige mensen, de dakritten door de Himalayas, de idylische dorpjes, de natuur en de constante blauwe hemel, de bergtoppen aan de horizon en de stilte die verstoord wordt door trommels en zingende mensen als je een dorp nadert en mijn reisgenootje ‘Crazy Dyke’-Rachel. Je kan nu meegenieten want de foto’s staan allemaal online samen met die van Sikkim en Kolkata!

Hier

…

Zoals je kon lezen in de vorige blogentry van Rachel gingen we Bhaktapur gaan bezoeken maar zoals gewoonlijk verloopt onze planning alles behalve zoals gepland en bij elke stap nemen we nieuwe beslissingen.

Zo komen we aan in Lumbini de geboorte plaats van Buddha, de pelgrimsoord bij uitstek en een van de heiligste plaatsen op onze planeet, de efteling voor Boeddhisten aan de grens van Inda en Nepal.
Kleurrijke tempels van elk land groeien daar als psychedelische paddestoelen uit de grond ter ere van Sid. Elke temple heeft beelden over het leven van buddha in de tuin staan een beetje zoals de sprookjes in het sprookjesbos. We zijn al snel uitgekeken op de tempels en besluiten de grens over te steken richting… “anywhere but here”.

Arriving anywhere but here. Geen idee waar we aankomen in het midden van de nacht maar twas daar niet tof. Alle goedkope hotels waren vol. Why? “because its marriage season”. Uiteindelijk pakken we een sjiek hotel waar we handtekeningen moeten uitdelen aan de mensen van het hotel omdat die denken dat we een of andere celebrity zijn. We pakken de eerste trein richting ergens anders want er is niks te zien.

Arriving anywhere but here… opnieuw. Rachel en ik komen snachts aan in Orcha. We worden stijlvol in het zak gezet voor 100Rs door de locale TukTuk en vervolgens nog es door de guesthouse waar we een kamer met bad kiezen, iets wat we wel verdiend hebben na 48u bus, trein en tuktukritten. Het bad kan jammer genoeg nooit kan gevuld worden met warm water want de boiler kan maar max 20l aan.

Ons geluk is blijkbaar een beetje op…

De ochtendzon ontsluiert een streek die bezaaid is met ruines van tempels en paleizen en we kunnen niet wachten om deze te gaan verkennen. Het middelpunt van de belangstelling is het gigantisch paleis in het midden van het dorpje. Normaal gezien is het 30 Rs om het paleis te bezichtigen maar blijkbaar hebben ze de prijs 2 weken voordien opgeslagen naar 250Rs! Geen haar op mijn hoofd die dat wilde betalen dus ik besluit op ongezien het paleis binnen te glippen, en met succes want ik vind na 20min een gat in de omwalling en het onbewaakte achterpoortje van het domein.

Ik dring binnen in een Esheresk labirinth van trappen en gangen. Ik voel me net Prince of Persia die de bewakers probeert te vermijden op zoek naar Rachel die de voordeur had genomen. Ik vind haar al snel maar elke keer loopt ze op een ander verdiep of zie ik haar wandelen aan de andere kant van het paleis. Coolste speeltuin om tikkertje te spelen.

Uiteindelijk eindigen we op het dak van een hoge ruine iets buiten het dorp en genieten we van de zonsondergang.

Na 2 dagen rondkrossen pakken we een taxi samen met een knappe zweedse richting de erotische tempels van Khajureho. Terwijl we aan de ingang van de westertempels een ticket kopen hoor ik naast mij in een spaans accent:”Douglas, what arrrre you doing gherrre”. Het was Angela uit Nepal die mij rond de nek springt. Na Varanasi ging Irene terug naar Kolkatta en is zij hier beland waar ze al een hele week de kamasutra aan het afgaan is met haar veel te jonge maar knappe lieve Indier die ze hier tegen het lijf is gelopen. Na een uitgebreide knuffel en veel te enthousiaste chaotische bijpraat sessie gaan we met zen drietjes het park binnen. Voor de tempels vind ik jammer genoeg geen superlatief die het eer aan doet. We genieten de hele namiddag van de honderden erotisch en pornografische tafferelen begeleidt door een keigoeie grimpelde oude gids die zijn tijd nam om met zijn kleine glinsteroogjes alle pikkante details aan te duiden. Details die je nog niet zo snel op de Canal+ late night zou te zien krijgen.

Dit is ook mijn laatste dag met Rachel. Zij gaat terug naar Kolkata om vervolgend door te reisen naar Bangladesh. We hebben goeie maand samen gereisd die absuurt snel is gegaan. Ze was een beetje mijn Fre of Daan maatje die ik gemist heb gedurende mijn reis de eerste maand. Angela die is niet komen opdagen voor het afscheid waardoor ik die nacht mijn kamer deel met de zweedse meid die jammer genoeg de volgende ochtend al moet vertrekken naar Varanasi om door te trekken naar Nepal. Heel spijtig…

- vanavond – Angela is nog steeds zoek. Ik heb haar guesthouse gevonden maar geen Angela te bespeuren… blogje schrijven en verderplannen die reis…

Toen ik mijn blog ging schrijven op mijn laptop merkte ik dat Rachel mij voor was en haar blog ook had voorbereid. Omdat hij best wel volledig en grappig was heb ik maar besloten om hem zelf te gebruiken op mijn blog. Hier een stukje van mijn reis vanuit het perspectief van mijn reisgenootje:

8u: ontbijt op Rachels en mijn favoriete plaats:
Door ons ontdekt terwijl we op zoek waren naar de verlaten legerbasis in de buurt.
9u vertrek op zoek naar de ruines van het fort. Een tochtje dat we voor Chris de archeoloog doen.
10u30: na een deftige wandeling door de jungle komen aan op de top van de heuvel. Geen ruines gevonden Enkel plaatsen waar ze een heleboel kiekens hebben geofferd. De weg eindigt op de rand van een diepe klif en geeft ons opnieuw een adembenemend zicht op de valei.
11u30: Terug in het dorp kunnen we provisies inslaan voor onze tocht naar een tempeltje versierd met drietanden, dolken en zwaarden. Rachel gaat deze passen want net zoals gewone meiden vinden lesbische meiden wapens ook maar niks. H-man daarintegen vond ze wel veel leuker dan Barbie;)

12u30: Chris en ik komen aan op de top van de eerste heuvel. Chris is al buiten adem. 3 weken diaree eisen zijn tol maar hij zet verder. ‘Real men dont quit because they have the shits’

13u: Lunchpauze tussen de eerste en 2 de heuvel bij een grote boom (waar de weg stopt).
14u: op weg naar de top komen we een schapenherder tegen en zegt ons dat we op de derde en hoogste heuven moeten zijn. Van waar wij komen is jammer genoeg geen weg dus gaan we berggeitgewijs over de rotsen springen.
15u30: de weg wordt moeilijker en die heuvel is verdomd ver en hoog. Geen enkele berggeit is dom genoeg om onze weg ooit te volgen. Beetje onverantwoord klimmen zonder beveiliging.

16u00: bloedzuiger op mijn voet, schrammen op mijn benen en armen en geen of drietand te bespeuren laat staan weg om te volgen. We denken er aan om terug te keren maar het lijkt te stom om zo dicht dicht het einde te stoppen. Als we aan de tempel aankomen gaat er wel een goed pad terug naar beneden gaan. ‘Real men dont quit’

16u30: we komen aan op de top. Geen tempel, alleen nog meer dicht beboste jungle. We moeten dan maar terug naar naar beneden. The hard way.
16u40. En het wordt stijl…
16u50. …en heel glad en shit we gaan geen meter vooruit. We glijden en vallen van boom naar boom in de hoop dat we op een klein pad zouden komen. We zijn kapot van het klimmen en er wordt bitter weinig gezegd tegen elkaar.

17u00. De zon begint onder te gaan. Dit is niet goed en we beginnen ons zorgen te maken. Gelukkig, komen we aan op een pad.

17u30. Een houthakker! We proberen contact te maken en hem de weg te vragen maar hij is door stomheid geslagen. 17u45. Er zit een jongen in een boom naar de radio te luisteren. Hij weet ons te zeggen dat zowel Dumre en Bandipur heeeel ver weg zijn. Aan de andere kant van de heuvel… Hij wijst ons naar zijn dorp een beetje verderop.
Tegen dat we in het dorp aankomen begint de zonsondergang. In het dorp zijn geen winkels of telefoon om naar Rachel te bellen. Er is enkel een klein pad langs de heuvel richting Bandipur. Het is 18u15

19u. de zon is onder. Alles doet pijn. Ik heb bleinen op mijn voeten en merk de bloedzuiger. Die heeft de wilde tocht niet overleeft maar blijft lekker aan mijn been hangen.

19u30 Twordt heel snel donker u en het pad gaat over de heuvelrug en we belanden aan de schaduwkant van de berg. Over de hele rug kunnen we honderden goeivliegjes zien dansen maar jammer genoeg tonen deze de weg niet. Ze tonen wel hoe diep hoe stijl de heuvel wel niet is. Ik zie enkel nog de handen voor mijn ogen. We zien het dorp liggen… maar het is zeker nog een uur wandelen op dit blibberige pad. Een misstap en we liggen 200m dieper.
19u15… we sukkelen de berg af en moeten drastische maatregelen nemen. Chris pakt een paar sokken uit zijn zakken en we maken toortsen. Goed plan want elke sok gaat wel 10min mee! We hebben 2 aanstekers, 2 Tshirts en 2 onderbroeken om aan ons einddoel te geraken…
19u45 Chris wil aan zijn onderbroek beginnen maar ik zie een licht in de verte branden. Aan het huis aangekomen vragen we de weg naar Bandipur. Ze kijken ons raar aan en zeggen “this IS Bandipur”. Het was zo donker dat we het zelf niet doorhadden.
20U15 Na een dikke 10uur klimmen, glijden, wandelen, vallen en door het oerwoud wurmen zijn we eindelijk aangekomen. Eten en slapen, goed plan.

We hebben een klein geldprobleem omdat er hier geen geldautomaten staan. De dichtstbijzijnde automaat is 6uur met de bus van ons verwijdert. We hebben het hier goed en beslissen om zo lang mogelijk te blijven hangen tot we zonder geld vallen.

Na een dagje op het dak van een lokale bus door de Himalayas te sheezen met mijn gewond brits lesbisch reisgenootje op zoek naar Bandipur.

Lachen, blowen, blogjes schijven, lullen met andere dakreizigers en dat allemaal voor 2€. < filmpje voor later >. Ik luister naar Opeth, Rachel is ondertussen helemaal gek van Porcupine tree. Het is zo hard kicken, hier op het dak van een bus, door de Himalayas sheezen en met de vette opethgitaren op de achtergrond. Simon, ik wou dat je er bij was. Nepal had echt iets voor ons geweest.

Jammer genoeg komen we aan in waarschijnlijk het saaiste dorpje van Nepal: Dumre. Ongeziene saaiheid en jammer genoeg geen lokale jeep richting ons einddoel, Bandipur. Een van de gezelligste en authentiekste Nepalese dorpjes met bitter weinig toeristen… tis te hopen dat het waar is .

Bandipur!

De eerste dag in Bandipur zien we bitter weining. Tijdens een klein verkenningstochtje beslissen we bij een gezellig tempeltje wat uit te rusten en te lezen. Onze rust werd al snel verstoord door een grote groep vriendelijke Nepalezen die daar komen picknicken. Ze hebben muziekinstrumenten, zingen, dansen en spelen spellekes gedurende de hele namiddag. We worden door hen goed in de watten gelegd als hun gasten en pas ’s avonds laat keren we terug naar ons gezellig hotelleke.

Op de weg terug gaan we nog eventjes off road op zoek naar een verlaten militaire legerbasis. We vinden geen legerbasis maar vallen op een ongelooflijke plaats met waarschijnlijk het mooiste uitzicht die Bandipur te bieden heeft.

Bandipur Siddha Cave

De volgende dag beslissen we om naar Siddha Cave te trekken. Een lang en niet zo vaak bewandeld pad naar beneden in de valei zou lijden tot de grootste grot van Nepal. Hoe meer we zakken hoe minder bewandelbaar en hoe onduidelijker de aanwijzingen.

Bij de grot aangekomen komt er juist een andere groep buiten vergezeld met een lokale gids. We vragen of we hun gids kunnen overkopen en duiken totaal onvoorbereidt de grot in. De locale gids met een flauw zaklampje en een niet werkende TL lamp, Rachel met een nog kleiner en flauwer zaklampje en ikke met mijn Indische aansteker met ingebouwd zaklampje gaan we 200m diep de grot in.

Als we terug komen in Bandipur zit er een langharige mexicaan uit texas op ons te wachten. Het was Chis die terug met ons wilde reizen! Hij heeft definitief vaarwel gezegd aan zijn ex die weer met iemand anders aan het aanpappen was. We blijven hier nog een tijdje rondhangen hoop ik” vraagt hij terwijl hij naar de dansende en zingende locals op het straat kijkt. Tuurlijk antwoorden we in koor. En zo gaat ons avontuur in Nepal verder.

9u: Ik heb nog maar net mijn blog geschreven op mijn laptop en er wordt op de deur geklopt. Het is Rachel die haar bus heeft gemist. De man die hen moest komen oppikken is niet komen opdagen waardoor ze niet op tijd aan de bushalte aankwamen. Hans beslist om de volgende bus te nemen. Rachel zag het meer zitten om al improviserend de valei van Kathmandu te gaan verkennen. Daar gaan we dan. We volgen gewoon onze intuitie en de lonely planet om exact te weten waar we geen touristen gaan vinden.

We springen op het dak van een bus op naar een klein maar uitzonderlijk mooi tempeltje in de Valei. Op het dak genieten we van het landschap dat al heel snel verandert.

Op een uur tijd gaan we zo een 200jaar terug in de tijd en worden we als laatste van de bus gedropt aan de achterkant van de tempelheuvel bij een grote boom met enkele spelende kinderen. Ik kon het niet laten

Rachel wilt vervolgens ook eens spelen maar is vergeten dat ze ondertussen al enkele kilotjes is aangekomen…

Klein en pijnelijk ongelukje die de rest van de dag alleen maar kleurrijkker maakte. Ik ben voor de rest van mijn dagen dus opgescheept met een half kreupel britse lesbienne.
We vragen aan een van de spelende kinderen die engels spreekt om ons te gidsen naar en in de tempel. Zijn naam was Lasi Zundai of “Lazy Sunday” voor de vrienden.

Na een gezellige wanderling door het bos gaan we de heuvel op waar de tempel staat. De tempel blijkt een van de mooiste pareltjes te zijn in Nepal. Daar ontmoeten we Kapeer, een goedgezinde local die ons wil rondleiden voor het plezier. Daarna nodigt hij ons uit om Diwali bij hem thuis te vieren. Diwali is een 3 daags festival die heel sterk op ons kerst, nieuwjaar en 3 koningen samen lijkt. Kinderen gaan van deur tot deur bij elk huis dat met kerstlichtjes is versierd of met kaarsen belicht en gaan daar de mensen geluk te gaan toezingen. Alles eniedereen is versierd, zelf de honden en de koeien in de straat

Op de weg naar Kareems huis krijgen we een mooie overzicht van de Kathmanduvalei met bijpassende zonsondergang.

Die avond brengen we door op het dakterras van zijn Kareems huis bij het kampvuur en genieten we van de door het Diwalifestival verlichte Kathmanduvalei.

Rachels blog 

Na ongeveer 3 weken met dezelfde mensen om te gaan is het misschien eens tijd om iedereen te introduceren.

Van rechts naar links: Alicia, een studente geneeskune uit Spanje. Enorm lief en ongelooflijk aantrekkelijk in haar blauwe Sarie. Saari Barbie wordt haar bijnaam. Ze reist samen met haar ex Chris(geen goed idee). Dan heb je Rachel. Rach, aaah mijn beste vriendin. 100% Brits en boordevol Britse humor en een gevoel voor avontuur dat ik nog nooit in een meisje ben tegengekomen. Klein detail, ze is ook 100% lesbisch dus tis zowel mijn reisvriendin als avontuurmaatje . Vervolgens heb je Angela, het middelpunt van alle grappige momenten, ze kan iedereen opvrolijken met haar enthousiasme. Ze doet haar best om Engels te praten maar doet het met zo een typisch Spaans accent dat bijna alles wat ze zegt gewoon te grappig is om serieus te blijven.Verder is er nog Hans, een brave maar een beetje naive Amerikaan die we aan de grens hebben opgepikt omdat hij geen geld had om zijn visum te betalen. De langharige dude is Chris, de eerste Amerikaan waarmee ik echt wel goed mee kon opschieten. En voor wie mijn blog een beetje gevolgd heeft weet dat dit niet zo vanzelfsprekend is. Hij is een langharige hippie archeoloog met mexikaans bloed dus dat zal waarschijnlijk de reden zijn.En dan, ikke, die ken je al en als laatste heb je Irene, Angelas reisvriendinnetje. Ze ziet er misschien heel broos uit maar in werkelijkheid is ze ongelooflijk sterk door haar intense Yoga training. Ze is misschien wel de stilste van de groep maar is altijd te vinden voor eender wat en ze vindt India even de max als ikke .

Allemaal verschillende nationaliteiten en verschillende karakters. Blijkt dat we allemaal single zijn dus zelf de big brother crew kon geen betere selectie maken om het reisgezelschap interessant te maken.

Kathmandu..

.

We zijn hier dus in Kathmandu en ooooh my, Kathmandu kicks ass. Na 3 dagen rondhangen in Kathmandu ben ik verliefd geworden op deze stad. Kathmandu heeft voor iedereen iets te bieden. Zelf voor mijn grootmoeder of voor mijn klein zusje. Kdu heeft niet alleen op cultureel vlak enorm veel te bieden, het is voor een touristische hoofdstad nog enorm authentiek gebleven. Het verwondert mij een beetje dat zo een stad niet overspoeld wordt door toeristen. Kdu is ook de enigste interessante stad in Nepal. (er zijn er maar 2)

We bezoeken de enkele van de mooiste tempels die ik tot nu toe in mijn reis heb gezien, gaan gaan shoppen in de honderden hippiewinkeltjes en savond gaan we met zen allen uit in de hipste buurten van Kathmandu waar in elk cafeke wel een deftige live band speelt. De mensen zijn vriendelijk en altijd hoor je wel iemand zingen. Er hangt ook overal een spiritueel sfeertje want op elke hoek van de straat en op elk pleintje staan hindu of boedha beeldjes met mensen die
staan te bidden.

…en hexagonale relaties

Maar jammer genoeg, cupido die hier in Nepal een beetje te veel Nepal Hash heeft zitten blowen, schiet alle pijlen een beetje verkeerd zodat iedereen wel wat gevoelens krijgt voor iedereen maar jammer genoeg is het nooit wederzijds. De laatste avond ik Kdu beslissen Chis en Alicia om verder te reizen naar Rajastan in India. Irene en Angela vertrekken smorgen 6u op een 3 dagen trip naar een natuurreservaat en Rachel pakken de bus naar de grens richting Kolkatta. Ik wordt wakker om 8 uur en er hangt een briefje aan mijn deur van Rachel. Het vertelt heel mooi wat er precies allemaal gaande was in de groep de laatste dagen.

En hier ben ik dus, alleen in Nepal, het avontuur lonkt.

Nepal is ongetwijfeld een van de beste speeltuinen ter wereld om allerlij extreme sporten te doen. Klimmen, mountainbiken, raften, paragliden, kajaken, canyoning,… Ik ben hier niet gekomen om veel geld uit te geven aan enkele kicks maar voor het raften wil ik wel een uitzondering maken. Raften is ook een van de populairste activiteiten in Nepal. Het eerste wat we dus doen is een 2 dagen gaan raften op een van de leukste rafting rivieren in Nepal. Ik ben de enigste in de groep die al rafting ervaring achter de rug heeft dus de eerste initiatie dag was maar gewoontjes voor mij. De 2de dag zouden we, volgens onze gidsen EN de Lonely Planet, het leukste en intenste stuk rivier doen die de Kathmandu valij te bieden heeft.

Jammer genoeg, toen we bij de rivier aankwamen bleek deze ongewoonlijk hoog te staan. De gidsen zagen het niet zitten om de rivier op te gaan en ik eerlijk gezegd ook niet. Het was geen rivier meer maar het leek op een horizontale waterval. Moest iemand in het water totteren dan zouden we hem enkele kilometers verder moeten opvissen. Geen erg, er zijn genoeg andere rivieren. De gidsen kiezen een ander deel van de rivier die ook wel intens was maar jammer genoeg niet kon tippen aan de 2u30 durende adrenaline rush die ons beloofd werd. Na enkele schaafwonde op mijn arm, een vette blauwe plek op mijn been en een moment gekielhaald worden onder onze raft zat ons rafting avontuur er jammer genoeg al op. Niemand had zijn fototoestel bij op de raft dus jammer genoeg heb ik hier geen fotos van.