Writing by Doogie on Friday, 15 of August , 2008 at 12:17 am
Homer Alaska is de ‘Halibut Capital of the World’. Na een mislukte poging om een ‘King Salmon’ te vangen enkele maanden terug besluit ik samen met Nick en Jim om een 2de poging te wagen in open zee om vis voor de hele collective te vangen.
Fishing is oh so peaceful... not!
Vissen is rustgevend en een beetje saai. Een moment waar je respect moet hebben voor je omgeving en je tijd hebt om dieper na te denken over wat dan ook. Heel Zen dus. De gids tijdens mijn eerste vispoging was volledig Zen. Hij had het over respect voor, en één zijn met de natuur. Het is belangrijk respect te hebben voor wat je neemt en geeft aan de moeder natuur en dit houdt alles in evenwicht. Ik had dan ook een beetje het idee dat alle vissers hier in Homer vriendelijke en vreedzame mensen waren.
Onze nieuwe gids, Butch voor de vrienden, was een oude visser die ons nauwelijks aankeek op het vasteland. Deze tandloze oldtimer paste perfect in Alaska plaatje. We springen in zijn boot en varen de zee op. Eens op zee laat Butch zien dat hij zich daar thuis voelt en laat hij zijn ware aard zien. Butch had een beetje last van Tourette syndroom want van het moment dat we voor anker lagen begon hij te schelden. “These fuckin waves and this bloody sun are not good for the god damn currents so the bitches(fish) won’t fucking bite, god damn peckerheads”… Hij bleef zo maar doorgaan.
Hij hield zich ook nauwelijks in tegen ons. We krijgen onder onze voeten omdat we alles fout doen maar hij zegt ons niet hoe het dan wel moet zodat hij maar blijft schelden. Er was nog een 4de couchsurfer op de boot. Hij is zelf ook visser en wil ons wat tips geven maar zijn mond werd al snel gesnoerd met een heel vijandige “Hey buddy, I’m the guide here and this is my fuckin boat. I’m the one that tells you how to fuckin fish and you shut the fuck up and keep an eye on your god damn line!”. Op het begin was een eventjes slikken maar die kerel was er zo over dat het uiteindelijk allemaal enorm grappig werd. Voor de dienstverlenende sector was hij het slechtste voorbeeld dat we ooit in ons leven gaan meemaken. Het werd dus heel duidelijk: Geen Zen op zee voor vandaag.
Nick & Me
Nick is de eerste die iets vangt. Hij vangt een kleine haai. Jammer genoeg zijn we aan het vissen voor Halibut en haai is blijkbaar ook niet het lekkerste dus die gooien we terug. Jim vangt vervolgens de eerste Halibut. Een beetje later denk ik dat mijn lijn vast zit op de bodem omdat deze heel zachtjes naar beneden getrokken wordt. Butch helpt mij een beetje en zegt dat ik iets vanop de bodem naar boven aan het sleuren ben. “Whatever the fuck you are dragging up, its dead and useless. Real it in, boy”. Ik begin te sleuren, trekken en als een gek te draaien aan het wieletje en beetje bij beetje probeer ik die lijn binnen te krijgen. Ik kijk in het water en zie een grote roze schijn in het water. Butch beslist dan maar om mee te helpen “I’ve never seen anything like this”. Plost werd het duidelijk, het is een reuze octopus. Butch pakt een van zijn grote vishaken, pleurt die in het hoofd van de octopus en sleurt die de boot in. De octopus probeert te ontsnappen en grijpt zich vast aan alles in de boot maar heeft geen schijn van kans tegen Butch(er). Butch grijpt zijn mes en al scheldend snijdt hij de armen af van het hoofd van de arme Octopus.
"Take this you slimy bitch. Not so tough now huh, fuckerrrr"
De losse armen krijgen allemaal een leven op zich en grijpen wild in het ijle of plakken zich vast aan de rommel van de boot of blijven aan onze benen plakken. Nick wordt zeeziek van het taffereel en begint over te geven. “I aint ever seen an octopus that big in my whole live” zegt Butch terwijl hij de resterende armen afhakt.
De zee werd rustig, Butch werd just meer pissed omdat de vissen zich niet snel genoeg lieten vangen. We vangen nog 3 grote halibuts. De couchsurfer vangt nog een haai. Die arme haai verstond het “Open your fucking mout BITCH” commando niet terwijl Butch de haak uit de mond probeert te peuteren dus Butcher breekt gewoon de mond open, haalt zijn haak er uit en smijt de arme haai terug de zee in. “I don’t eat animals that piss though their skin” roept hij de op zijn rug drijvende haai nog achterna. Dit was gewoon gruwelijk. Een beetje later wordt mijn lijn terug het water in getrokken. Butch denkt eerst dat ik een grote haai aan de lijn heb. Het duurt een tijdje voordat ik kan zien wat ik boven haal. Het is nog harder vechten dan tegen de octopus want het was… een nog grotere octopus! Butch geloofd zijn ogen niet en ik zie hem voor de 2de en laatste keer lachen die dag. Hij draait zich en grijpt grijnzend zijn dodelijke vishaak. De andere octopus die al enkele uren in de emmer voor dood lag probeert plots terug te ontstnappen! Met zijn 2 resterende armen klimt hij terug in het midden van de boot en grijpt hij Butch bij zijn botten. Was het nu toeval of voelden de 2 octopussen elkaars aanwezigheid, ik weet het niet maar de extra verwarring gaf de tweede octopus de tijd en inzicht om het gevaar in te zien en de aas los te laten. Butch vloekt en schreeuwt, ik voel mij opgelucht. Ik ben blij dat ik de lijdensweg van een 2de octopus op mijn geweten heb.
Stilleven
De rest van de dag ben ik niks meer waard. Het ophalen van de octopus heeft mijn spieren volledig verzuurd en dat ga ik nog 3 dagen na het vissen voelen. Bij het terug varen doet de arme octopus nog een laatste poging om te ontsnappen maar tevergeefs.
Na het fileren van de vis We komen uiteindelijk thuis met een goeie 15kg aan verse vis en een 15tal nieuwe scheldwoorden. Ik heb mijn eigen zot visverhaal voor de rest van mijn leven denk ik.
Category: Alaska
Writing by Doogie on Thursday, 14 of August , 2008 at 4:29 am
Jammer maar tis bijna zover. Nog enkele dagen en ik vertrek richting San Fransisco. Bij deze enkele kiekjes van de unieke locatie waar ik 3 maand gewerkt en geleefd heb. Als er iets is wat ik de rest van mijn leven ga missen is the toch wel de tuin en het uitzicht. *Zucht*.
And of course: the (almost)never ending sunsets in Alaska
Category: Alaska, CS Collective
Writing by Doogie on Friday, 1 of August , 2008 at 8:38 am
Sign at the end of the world
Day 4: Deadhorse and the road back.(500mi).
Today we arrived at the end of the world, really. Deadhorse is a post apocalyptic oil camp that’s on the end of the road and it seems we’ve just entered the Mad Max movie set. Its as romantic as euh… an oilcamp. People don’t really live here and the people who work there stay for only 14 days. We take a little tourbus around the oilfields and go swim in the Artic Ocean. I didn’t expect much from Deadhorse but at least I hoped the Artic Ocean would be filled with Icebergs. But none of that. Not one tiny iceberg 
It was cold, and grey like the Belgian coastline. “You’ll know when you reach deadhorse when the weather got worse” they say in the Lonely Planet. Again the LP is so right 
. Wel, at least we know we can’t go any further. This place must be even more depressing in the winter when there is no sun at all! The cooles thing in Deadhorse is the sign at the end of the road. We don’t stay long and ’steal’ some donuts from the oil company. The roof of the world is as interesting as the roof of a house so we take a few pictures and drive back home. Tonight we decide to find a nice camping spot somewhere in the Brooks Mountain Range.
Do’s:
- If girls are bitching about the weather, let them, just be nice to them and give them food. (works well with men too!)
- Pack first while its not raining, do sightseeing before you leave.
Don’t:
- Don’t change sleeping arrangements in the middle of the night
- Girls, don’t go off for a joyride in the middle of the night with loose stuff on the roof!
Fireweed!
Day 5: Back to Fairbanks. Stay with Rian CS
Dogsled crossing?
So I drive the last part of the road. On the way back we pass Coldfoot. The most remarkable thing about Coldfoot is that it is one of the few parts on the Dalton Highway that has been paved and also one of the few parts where the speed limit drops from 50mi/h to 35mi/h. (now that makes sense huh) Coldfoot houses around 6 people total and I guess one of them is a cop because when we pass through, while singing bollywood songs and doing bollywood dances, we don’t see the speed limit drop and we get pulled over by this nice cop who takes his time to check all our identities. A car driving to the end of the world with one Belgian, one Spainish girl, one Bollywood Indian and 3 people from Virginia. Sounds like the beginning of a good joke huh. Wel, he was quite amused and give us a mild speeding ticket and brushed off the dirt of our rear lights. That’s apparently also part of his job description Got to tell you its quite fun begin pulled over. They do everything just like in the movies.
We did see a lot of wildlife on the way back. It started with some Reindeer, some Musk Oxes, an old grey wandering wolf, a beaver crossing the street, some ground squirrels, a falcon eating roadkill, mooses and a yeah finally I see a BEAR(’s butt)!
We arrive in the middle of the night in Anchorage and stay with our good couchsurfing host again. We felt a bit guilty for waking him but he looked happy to see us again. Yay, everybody happy!
Don’t:
- arrive in the middle of the night waking up you host. Bad for your
Day 6: Back in Anchorage. 600mi
The drive through Denali National Park was beautiful but nothing exciting happened here anymore. We found a great new pastime in the car: listening to a ted talks and then talking about it. Talking? sounds boring? yeah it is surely boring to write about “talk”. In stead I’ll post one of the video’s here on my site. Its a video about statistics. Sounds boring too huh 
Give it 5 minutes, you’ll see: Even a video about statistics can be damn fun to watch!
[youtube hVimVzgtD6w]
Day 7: Back in Homer. 222mi
This road we know by heart now. nothing special here.
Category: Alaska
Writing by Doogie on Wednesday, 30 of July , 2008 at 11:33 pm
a.k.a. The road to the end of the world!
Day 3: Driving to Deadhorse on the Dalton Highway. 500 mi.
The Dalton Highway is one of the few real road trip adventures you can do all the way sitting down on your ass. Its called Highway but Dalton-Dirtroad would be more a more appropriate name. The high(dirt)way is almost solely used by giant speeding oiltrucks not caring about those little touristy cars on the road. You see them coming from over the horizon with their huge dust trails and when they pass you pray your windshield doesn’t get hit by a stone.
Also, if you think the weather in Belgium changes a lot. Go to north Alaska. It changes from sunny to windy to rainy to gray sky and to fluffy clouds every single hour!
So we drive for hours. Listening to music and talking and reading. We pass the arctic circle. We go through towns where barely 70 people live.
No, can't see the end yet!
Pink Fireweed everywhere
Mountains rise, mountains disappear again so do the trees and the vegetation. Pains of purple fireweeds and burned trees everywhere. Its a crazy sight. The road is long but we don’t care. We enjoy the fast changing scenery that sometimes becomes very surreal. Rain, sun, rain, sun, rain again, mud, sun… No more trees, no more mountains, no more plants, just grass, flat Tundra with lots of lakes… this is the end there is nothing anymore to talk about. Everybody is peaceful.
Lauras amazing driving skills!
All of a sudden, Laura loses control of the car! Everything goes in slow motion and the car starts swerving from one side of the road to the other. She hits the breaks, Andrew tells here to let go of the breaks, she does but loses even more control as the car start to slide even faster to the side of the road. She hits the breaks again and we swerve left-right almost falling off the road and the car stops doing a beautiful 180degree stop. A very close one.
You want a piece of me you blood sucking mosquitoes? Huh! Come and get some!
We decide to camp so we ’steal’ some wood from the last camping on earth and go look for beautiful spot in the nothing of the nowhere. The secont we step out of the car we are attacked by the fearless nastiest hungriest biggest mosquitoes men has ever faced! We spray ourselves with our 30% Deet 12h protection. 12h protection? No, not against these bloody fuckers. The repellent wears off after a good 30 minutes! So we keep spraying. Nobody is really sleepy. We think its around 10pm and time for dinner. Its 2am, yeah the sun doesn’t set on this part of the world and our biorhythm is just fucked up. We do agree that we had a great and unique day.
Do:
- Driver decides the music.
- Talk about your life through music. Select 10 songs saying something about your life and play them.( a good excuse to play the songs only you like :p )
- Let your I-pods go around and let everybody select 10 songs from every Ipod. At the end you have a long playlist “on the go” from your I-pod that everybody likes. Lots of “oooh, I didn’t know you liked this bad”… etc…
- The chilly doggy backseat becomes the rollercoaster seat on a dirtroad
Dont’s:
- Don’t split up the group before you leave. You guys clean the house while we do the shopping sounds efficient but ends up in: forgetting other peoples stuff, not buying everything you need so returning to the shops, useless up and down driving to the shop and the house.
- Don’t tell a girl how to drive.
- Don’t tell a guy how to make fire.
- Don’t panic when you are about to die.
Category: Alaska
Writing by Doogie on Wednesday, 30 of July , 2008 at 9:02 am
…with 6 people in one car… without killing each other after 6 days
Ready for the road
I never thought it was possible but it was a real challenge. Yes I am a proud survivor of a roadtrip in a car with 6 people for 3666km in 6 days!
First of all, being packed with 6 people is mentally very though. Frustrations build up quickly. Very quickly. It starts with someone who doesn’t want to change his awful music choice(hihi that would be me), unhealthy fast food, bad sleep, stopping every time someone wants/needs to stop for peeing or taking pictures and after a few days ends up with smelly feet in the face, snoring/drooling on your shoulder, bad breath, smelly food(beef jerky someone;) ), powerdrink burps or hey why not changing the plans we didn’t really have. Above that you have every democratic decisions always making someone unhappy and then if you stick to your somewhat to an agenda for the trip people tend not to follow that agenda at all. And of course again and again waiting for someone to do something while all the other people are all ready for 15minutes.
Everybody knows this feeling right. Well I noticed that in a road trip like this the frustration is following an exponential curve doubling with every person you add to the group. And while a road trip for so long the maximum capacity is 4 people… well, we tried it with 6…
Dirt, mud and moosepoop all over the car. Hell yeah!
And when you think its psychologically though… travelling with 6 in one car for 3666km seems physically impossible too. How do you do that? We did 3666km in 6 days! How do you sit and sleep in that car? Where do you put your luggage? The food? How do you sleep in the car. Need personal space? hah, forget that! Above that half of the Dalton Highway(from Fairbanks to Deadhorse) is dirt-road and has loads of potholes. And yeah, with 6 people in one car breathing the same air for 6 days you go nuts right?
Here is a little overview of our trip with all the tips I can give for people who are crazy enough to ever try the same thing. This on first sight “hell of a trip” is a trip I will tell my little nephew Alexander about when he is a little older.
Homer Alaska to Deadhorse in 7 days!
Day 0: Thursday Night: driving to Fairbanks(579 mi).
After jet another incredibly good dinner at the house(thank you Donna) we left for Fairbanks. Andrew, Nick, Patricia, Laura, Shonali and me we jump in the car. I’m behind the wheel, lets gooooo… good good good vibrations is playing on the radio… … …. ….euh, how the fuck does an automatic car start? Where is the freaking hand break? Laura explains and I learn it in 5 minutes. Again, 2nd try… vrooooommm lets goooooo. Good good good vibrations indeed!
Do:
- Tie as much stuff you have on the roof! Every backpack on the roof is a little more of that little precious comfort in the back of the car.
- The 6th person goes into the back! The back looks a bit like the dungeon or the dog-seat but actually the back is the chill out zone of the car! You are away from everybody and have enough room to sleep, rest or read. If you need some personal time, that’s the place to be!
- Pack before dinner, leave after!
- Have a good dinner, it might be your last one.
- Everybody takes his Ipod and don’t forget an Ipod device to play it through the cars radio.
Don’t!:
- Drive at night, certainly when you have 6 people in the car and a little moving space. The day you think you win you will lose it with your sleepy head.
- forget to put plastic bags around your luggage in case it rains. And in Alaska at night, it almost always does. :s
- Energy drinks in the states really are super-sized. A crazy air drummer behind the wheel drinking these is the last thing you need when you want to have a good night sleep.
Day 1 & 3: The World Eskimo and Indian Olympics!
So after some 10h of driving we arrive at the closed doors of the Eskimo Olympics. We are too early. A half of us puts up a tent to sleep, the other half goes looking for our couchsurfer where we will spend the night.
A few hours later the W.E.I.O. starts.
Eskimo dances
Eskimo Olympics is a bit strange but very interesting 4 day event where Alaskan natives/Indians/Eskimos/Inuits/etc. come together to compete in extreme physical games against each other. Having no idea what to expect I was quite surprised they took games like earpull, greased pole walk, blanket toss, sealskinning, knucklehop…. so serious. Even more amazed we all where when we saw how trained they where in the disciplines.
Nice
For me the 2 most interesting events where the earpull, where 2 people sit opposite each other with a rope tied on both contestants ear. Then they pull as hard they can until one gives up or can’t keep the rope on his ear. Screaming, blood and tears. Really, I’m not kidding but still fun to watch.
I made a little compilation video about this event. This is not a game for Eskimo pussies. Here you have the Eskimo earpull on the Mortal Kombat soundtrack for your enjoyment
:p…
[youtube 5louoFzNCsI]
The most impressive was by far the 2feet high kick where contestants jump in the air and kick a ball hanging on about 2m with their both feet at the same time and landing on both feet again.
The not to miss event was the seal skinning competition. Not for vegetarians Also a lot of native dancing with drums and a Miss Faibanks election. Good thing we stopped here for the weekend.
Seal Skinning
Ear Weight
2 Feet (Very) High Kick
Blanket Toss
Head Pull
The Eskimo Olympics, I’m not about to forget these 2 days soon
Category: Alaska, stuff
Writing by Doogie on Wednesday, 16 of July , 2008 at 10:23 pm
Wat vooraf ging:
“Hey mannen, wat gaan we doen dit weekend?” -”Laten we gaan raften!”
Na een beetje surfen op het net vinden we een rivier die goeie reviews krijgt om te raften. Er staat wel een kleine waarschuwing bij deze zegt mede techy, Cyril. Als de rivier hoger dan 11 voet staat is het levensgevaarlijk en verboden om op deze rivier te raften.
We klikken op de “Check water levels here” link.
- Current water level is 10.9 feet!
Wooohooow 6 mike Creek here we come!
Ter plaatse krijgen we een dry suit. “Keep all your clothes on” zeggen ze ons. “Have at least 2 layers of clothes because its going to be cold.” Ik kijk naar de sneeuw aan op de oevers van 6 mile Creek en besluit toch maar mijn reserve kleren ook aan te trekken.
Na een korte intro over hoe en wat er ons te wachten staat zegt onze gids: “Your first test is to swim to the other side of the river, you will find your boats in the next ‘Eddy’ on your right”.(een Eddy is een inham op de rivier waar geen stroming is)
Meent hij dat nu? Haha goeie grap denkt iedereen…
“Who goes first? Please group in couples”… iedereen stopt met lachen.
Ik steek mijn hand op en vraag Mandy, een van mijn collega’s, of ze het ziet zitten om als eerste in het water te springen.
Op goed geluk spring ik in het water. Mandy volgt. Whow man, t’is verdomme koud aan de vingers en in het gezicht. Nu ja, de stroming is sterk en we hebben geen tijd om zeeottergewijs op onze rug te blijven chillen. De stroming is iets te sterk en Mandy zegt mij dat ze de andere kant nooit zal halen. Ik blijf kalm en zeg haar dat ze zich geen zorgen moet maken en dat ik de beste zwemmer van mijn school was. Ik grijp haar bij haar reddingsvest en zwem voor 2 naar de andere kant. We landen mooi in de Eddy waar onze boot op ons staat te wachten. Ik voel mijn vingers al niet meer van de kou.
Hier gaan we dan!
Suckhole, The Predator, Jaws, Merry-Go-Round, Staircase,… dit zijn enkele van de onheilspellende namen van de verschillende afdalingen die we moeten trotseren. Allemaal Level +IV en V. (FYI: De schaal om rivieren te quoteren gaat tot V). Een level V afdaling doen op het punt dat het bijna illegaal is gewoon waanzinnig tof. Mijn vingers vriezen bijna af maar de adrenaline hield me voor de rest lekker warm. Alles gaat goed. Op het einde van de Jawsafdaling was onze boot tot helemaal bovenaan gevuld met water. Merry-go-round was bijna Merry-go-in en Suckhole was dan toch maar de laatste plaats op de rivier waar je zou willen 
belanden. Non stop kicks, alles gaat lekker en we amuseren ons te pletter.Tot een golf ons enkele seconden verblindt en we recht op een rots afvaren.
We raken de rots in volle vaart en de boot katapulteert zichzelf op de rotsen aan de andere kant. De linker kant van de boot shuift op de rots, het water stroomt binnen en doet onze boot zinken. “Left side up, left side up!” roept onze gids nog. We proberen allemaal naar de linker kant te kruipen om de boot terug te stabiliseren maar te laat. Nick en Mandy vallen overboord.
De persoon die voor de veiligheid aan de kant staat is lekker foto’s aan het pakken en is helemaal niet klaar om een reddingsoperatie uit te voeren.
Mandy kan zich nog net aan de boot vasthouden maar Nick wordt van de boot weggerukt. Ik gooi mijn paddel in de boot en spring Mandy ter hulp. Ik grijp haar bij de reddingsvest, tel luidop tot 3. Op 3 laat ik mij achteruit vallen en trek ik haar zo terug de boot in. Geen tijd voor de held om de kus van de schone Mandy te ontvangen ik sta terug recht en zie dat Nick door tegenstroom terug dichterbij de boot komt. Ik grijp hem bij zijn vest en doe de hele procedure opnieuw.
We komen terecht in de volgende Eddy. Mandy en Nick zijn mij super dankbaar en geloven niet wat er net allemaal gebeurd was.
“You guys where awesome, beautifull!”. De gids roept naar de andere gidsen “hey guys have you seen this amazing self rescue?”.
De rest van de dag bleef ik maar complimentjes krijgen over hoe kalm ik bleef en hoe snel en efficient ik handelde in de hele chaos. “Doogie you the herof the day!” Vele kussen en knuffels volgden.
Hier de fotokes van het hele avontuur!
In de bus krijg ik een “Coors light” biertje aangeboden. Ik drink ervan. “What is this?”, ik inspecteer het blikje. “This tastes like soda water!”. Drink nog es… “This IS soda water! What does ‘Light’ mean? Low on alcohol? Low on calories…? Aaaah I get it now, its low on TASTE!”
Category: Alaska
Writing by Doogie on Monday, 7 of July , 2008 at 3:41 pm
Hey Dooooogie, wanneer ga je nog es nieuwe foto’s uploaden op je blog?
Zeeotters drijven hier godganse dag op hun lui gat… Twerkt aanstekelijk :p
Hmmmhmhmm…. geen geldig excuus. Allé dan, ik weet niet waarom maar kheb de laatste tijd niet zo veel zin om foto’s te uploaden of verhaaltjes te schrijven. Niet dat het hier niet tof is. Gewoon, alles verloopt hier een beetje in slowmotion en tis hier ook niet echt India of Birma huh .
De dag lijkt hier wel 20u te duren… en dat doet hij eigenlijk ook. En toch, soms vraag ik mij af waar al de tijd naartoe gaat. Mijn bioritme is volledig om zeep en het lukt mij helemaal niet om er ook maar een beetje stabiliteit in te brengen.
Ik sta op om twaalf of vijf… am-pm maakt eigenlijk allemaal niet uit. Whats the time? Its Alaska time! De enige constante is het middag en avond eten van onze nieuwe kok Nick. En dat eten kickt ass(gelukkig)!
En anyway, zoals ge op deze foto rechts ziet… Ik mis thuis! Uit heimwee begin ik Belgish bier te drinken, meiden te betalen met €uros, “grass” blowen in het openbaar. Jammer dat de tulpen niet zichtbaar zijn op de achtergrond… Tjah dingen die we zoal doen om ons thuis te voelen
Als ik dan veel energie heb werk ik non stop of gaan we gaan kamperen. De hoogtepunten staan dan nog in de officiele Alaska blog en de betere foto’s vind je op de Andrew of Shonali flickr account. Mijn eigen bijdrage zou maar een flauwe versie zijn van wat er al op het internet te vinden is.
Maar allé, nu dat ik toch bezig ben. Hierzie, en stop met zagen: Een hoopje fotos vanuit Alaska!
Hmmm… tis hier nu 5:30… misschien moet ik maar es in mijn beddeke kruipen. Morgen euh… straks moet ik beginnen werken.
*Meuuuuuuh* grom ik tegen mijzelf. Damn, zo vroeg in de morgen klink ik als een geconstipeerde eland.
Enneuh Freke, amigo, tis maar dat je het weet, maar ik wou dat ik er bij kon zijn volgende week :s. Really really.
Category: Alaska
Writing by Doogie on Tuesday, 24 of June , 2008 at 10:22 pm
From the couchsurfing collective blog
In rural areas of Alaska like Homer, cabin fever has been known to drive even the most peaceful of souls to hysteria. So with the sanity of our volunteers dear at heart, we’ve been focusing on excursions that get us out of the house and into the Alaskan wilderness.Just over a week ago,
Casey and
Andrew led half of the Collective on our first trip across Kachemak Bay. This was a momentous occasion, as the hefty cost of a water taxi ($75/person!) had kept us snug on our side of the Bay for the first part of the month. Luckily Casey and Andrew managed to tap into a deal with the National Park Service, allowing us to do park cleanup in exchange for a discounted ride across the way. So we woke up at the ungodly (yet sunny) hour of 6 AM, piled into our respective water taxis and cleared a ragged trail for the first four hours of the day. As terrible as all that might sound, the view from the deck of our water taxi as it charged towards the opposite shore justified everything. Wind and adrenaline in the morning put coffee to shame.
Cutting Trails
After our park cleanup duty, we hiked to a nearby lake and the sight of my first glacier hit me right in the face. Words don’t begin to suffice here; slap your cheeks a couple of times and dump a bucket of ice over your head, and the effect should be something like what I felt. We attempted to walk around the lake to the glacier, but dive-bombing birds and the setting sun put a stop to our plans. We hiked back to the yurt that was kindly donated to us for the night. There, I realized that I had ingeniously locked the key inside the yurt, so TTT pulled his first yurt break-and-enter. It was pretty nifty. We made a fire, had a face-making contest and slowly dozed off to sleep. The next day a couple people hiked all the way to the glacier, and ran into two bears on the way! The bears ran away, and Andrew swears he “wasn’t scared at all.” Mmmhm.
Photo by: Andrew Otto
This past weekend another small group celebrated summer solstice with a trip to Seldovia for the folk festival. Seldovia is a tiny town with a slick marketing plan (the site advertises it as “Alaska’s best kept secret” above a plug for “UFO Day”) (http://seldovia.com/). It turned out to be a stunning little seaside ditty with 300 locals and a few tourists (a local told us there would be 3,000 people in town for the festival…I’d estimate there were 350. Total.) During the day we went to various workshops on harmonizing, playing the didgeridoo, and understanding music. Afterwards we found an awesome island-like oasis at the edge of town. It was inexplicably warm compared to the rest of Seldovia, so we played and napped until the evening. The festival itself was fun, and we spent the night roasting apples, singing and playing ukulele on the beach. We camped out on the black sand next to the bay.
Seldovia Solstice Sunset
Our return to the collective house was greeted by our new chef Nick’s first meal, which was delicious, to say the least. Things are speeding up as the week begins, and I’m rejuvenated and excited for the future in our little cottage.
-Laura
Category: Alaska
Writing by Doogie on Tuesday, 24 of June , 2008 at 12:35 am
I don’t take the time to write about all the stuff we are doing here. There will be a huge post soon(er or later). In the mean while: hows life here at the collective? I’m a bit privileged this time because I share a room with Shonali (and people rather spend their night the other side of the garden in a tent than taking the one bed that is still available in our room. Really, I wonder why :p). So writing about my life here would just give a wrong impression about how life here really is. My ex-roommate from Thailand has a blog that gives a quite complete impression about life here at the collective. This an excerpt from her blog:
When you live with lots of people from different parts of the world with different lifestyles, the food situation can become a bit hairy: you have vegetarian & meat eaters, the lactose intolerant, the vegans, those who are allergic to soy & dairy, the whole foodists, the junk foodists, the raw foodists, the kosher, the picky, the calorie counters, and the banana haters. There’s simply no way around it. This results in 4 different kinds of milk (the regular, the organic, the soy and the almond). I won’t get into the rest of the pantry & fridge, but I think you get the idea.
Then there’s space. I have 3 roommates. Other rooms have 3 people total. One room here, has 2. It’s slightly cramped, so the eventual tension of wanting to kill each other comes up from time to time. Trying to stay as diplomatic as possible sometimes involved running out of the room & avoiding eye contact lest you be eaten. Most of all you have to come into it with the innate understanding that IT IS NOT PERSONAL . At this Collective, I am in the very lucky position of having the only bathtub in the house attached to our room. I am in the unlucky position of being in the snoring/narcolepsy/sleeptalking room. Fortunately, as a sleep-talker myself, I also sleep like a rock in a coma, so it doesn’t actually keep me awake.Living with lots of other people means you have to be more conscious of other people’s comfort levels, you have to be patient with other people’s idiosyncrasies, you have to balance yourself & maintain your awareness of other people’s feelings. You also have to put up with smelly socks, dirty laundry, & interpersonal drama.
We’re lucky here in Homer: there’s not a lot of drama – there’s certainly some tension from time to time, but that comes with the territory. We’re all here volunteering for CouchSurfing, so it’s a lot meetings, brainstorming, & sitting behind our computers. It’s an intentional community, temporary, with an incredible view. & the occasional moose in the backyard.
For those who can’t wait for the big update. Here you can find some amazing pictures by my two favorite people in the collective!
Here some more Pai and Alaska pictures from Andrew
Here some more Alaska portraits from Shonali
Stay tuned!
Category: Alaska, English Posts
Writing by Doogie on Wednesday, 4 of June , 2008 at 3:17 am
No more rss-feeding on my personal life using it as unreliable source of information for what is going on in the Alaska collective because now the collective has an official blog!…
By the way, for the people in Belgium. The weather here is euh very “Belgian” at the moment. A bit of rain, a bit of wind, a bit of sun and a bit of everything in between Good excuse to stay indoors and work!
Category: Alaska, English Posts
