Jammer maar tis bijna zover. Nog enkele dagen en ik vertrek richting San Fransisco. Bij deze enkele kiekjes van de unieke locatie waar ik 3 maand gewerkt en geleefd heb. Als er iets is wat ik de rest van mijn leven ga missen is the toch wel de tuin en het uitzicht. *Zucht*.

And of course: the (almost)never ending sunsets in Alaska

Here is the full “CouchSurfing Collective – Thailand 2008 Achievements” document!

“Wow” was my first impression when I read that document. Wow, yeah its tons of work the collective did there! I’m very proud that I was part of that amazing team and experience in Pai.

After 3 months of breathing down my neck and criticizing the collective I wonder what did opencs say about that document?
Well, I don’t think they would ever say “sorry for all the shit” or “thanks for all that good work” because that’s not how OCS works. No of course, they jump on that document like hungry vultures trying to find excuses to write some more crap about CS. And of course they did. Its funny to read.

Aaah why do I still waste my time with these guys?
Simple! Because they are sooo funny.
OCS is just (slightly) better than reality tv!

Anyway, so I have decided to go to Alaska!
Leaving on the 20th of May!

Why? I have some good reasons to go to Alaska:

• Alaska! Untouched nature and snowy mountains. Fishin, climbin, hikin, partyin, Midnight sun dancin, moose spottin,…
• The team! I miss everybody (really everybody) from our little “cult” :p. I will see most of them back in Alaska. Just can’t wait. And of course all these new and interesting people to meet!
• The community! I got tons of positive reactions from ambassadors and volunteers all over the world sharing their appreciation for our work. People using the site and other volunteers thank us for no reason whatsoever. Just to say thanks Heart warming!
• InterCultural understanding. Yeah, I help CS spread ICU all over the world but for me is living in another continent with people from all continents the best ICU school I could wish for myself.
• Because I can! My life here in Belgium hasn’t restarted yet so basically I am still free to pack my backpack again and leave for another lifetime experience.
• and of course my sweet Bollywood pricess … Shonali

This transit is also the end of my 8 month trip to Asia.
I remember everything very well. My India experience started right here with a 3 hour quest to get my luggage back. Signing papers, filling out forms, showing passports, more forms, more signing, more checkpoints… I never realised until much later this was my first hardcore India experience. Indians with their formalities… you have to experience their system yourself to know how absurd it is.

Well being stuck here gives me loads of time to think about all the highlights:

• Taxi driver that tries to rip me of in my 30 first minutes in Delhi
• Delhi by night, my first real life “Purgatory” experience.
• Indian hospitality with Arijids family and his moms music school on Sunday.
• The ‘dont go there because its too dangerous for tourists’-Krishna festival and the “whoops”-wrong-ticket-now-stuck-in-standing-class train ride.
• The beautiful palace atop of the garbage belt in Fathepur Sikri. My first unexpected awe-moment. My first ‘only possible in India’-experience.
• The few days with the Sikh family.
• My first relaxing days in the Rishikesh with Eyal the Israeli commando and the lovely nepalese couple with their big hearts and great food.
• My one week in McLeod Ganj getting introduced to Buddhism meeting all these lovely people and teaching webdesign to the people from a Tibetan newspaper.
• Then Varanasi, city of the dead, the holiest(and craziest) city of India. My hairs still rise when I think about that place. Probably the most intense days in India.
• First taste of Kolkatta. Seeing people from different sex holding hands and showing affection on the street! (first time after 1 month). And whoaaah the food here tastes great!
• Culture shock arriving in Bangkok. “It seems all soo clean, fast and efficient”
• Thailand partying with couchsurfers, meeting Koen & Kim and going north looking for more intense adventures.
• Ending up in a tropical storm during the hiltribe trek feeling like Indiana Jones and spending a fantastic week on a bike, laughing non stop, with 2 french girls and a Mexican.
• Returning for Durga Puja in Kolkatta. Kolkatta rocks! I love this city. The more I know India the less I understand it. GREAT!
• The flowermarket in Kolkatta!
• Going north to Darjeeling and Sikkim with a group of 10 lonely travellers.
• The beauty of the “blah-blah I forgot the name”-valley. First rooftop ride experience!
• Crossing the border to Nepal on a 1km long bridge, being in no mans land and getting the call from my sister telling me she is pregnant. From all places :p
• Kathmandu and the hexagonal relationships .
• Nepal bus rooftop rides!

• Ending up with Rachel aka Spiderdyke, so far my best travel companion, having the one crazy adventure or amazing experience after the other. 100% pure travelchemistry.

• Beautifull and magical Bandipur. The untouched and most magic village above the clouds! Staying there untill we run out of money :d
• Sneaking in Prince of Persia style into the palace in Orcha
• Kamasutra temples and bumping into Angela(one of the lonely sikkim travellers) again
• Orcha all over again with different people
• Taj Mahal!
• Looking for the nothing in “Deeg” and being amazed about how much “nothing” offers in India.
• Rajasthan, Bang-lassis in Pushkar and the most awesome fort I have ever seen in Jodhepur.
• The full on Rajastan experience: opium drinking, pot smoking, bike riding in the desert, and the holy bike ritual. Thank to my awsome guide and crazy friend, Papsa!
• Bang cookie and meditative camel ride in the Jaisalmer desert
• The starlit sky with hundreds of falling stars in the desert.
• Last days in Delhi when the weather is bearable combined with 4 extremely positive couchsurfing experiences.

And I guess I forgot so many details after 8 months :p
And now I am just half way

The collective!

• My arrival at the collective and the craziest and warmest(hottest) “welcome to the job” I will ever have in my life.
• The fashion show on Christmas! Everything for free!
• The beach and diving courses on Koh Tao
• New year with my little fluo elf
• The crazy moving of 22 luggage bags and 12 hand-luggage trip from Phuket to Pai with 6 people. Everything went wrong but every problem ended up better than we ever could have dreamed.
• First impression of Pai. Going on a natural high for weeks.
• Bike rides in fantasy Pai valley!
• Finishing my first project
• John( love you too John ), Susi(miss you Dutchie), Andrew( amigo face(s) ), Jeff( tech buddy-”we hate servershit” ),TTT(always there, always understanding, peace & love from the heart), Casey( intercultural understanding), Jim( way cooler than Elvis), Mandy( lovely warm smile), Charish( crazy Charish), Elena(rrrooaarrr naughty Elena), Rachel (the world is not big enough for to like you )…  and all the others too of course! Every one of you guys where amazing experiences
• The people from the collective are just awesome!
• Getting abused by Shonali and her roommate Elena for one week :p
• Chiang mai with Shonali
• Moms visit in Thailand.
• One month of non stop working and partying in Pai. I could do this the rest of my life.
• More intense bikerides in North Thailand.
• My new roommate: the famous “The Rachel”-experience. .
• Making friends with the Phu-Pai Angels: Alex, my spiritual sister. Heather, yes English girls can be extremely hot too and Mod, full time party girl and owner of the best cocktailbar in Pai.
• Riding to Birma on a Honda 125. Pushing all my limits( and the ones of my bike)
• Birma hilltribes trek.
• More working and partying and doing nothing in Pai. I just can’t get enough of it
• Laos visa run with Alice.
• Gaye… sigh… this chapter is missing from my blog for a good reason. See what happens when you try to split the love atom. kaboom…
• The goodbyes
• The end of my projects
• TheMaehongson Bollywood adventure with Laura, David and Shonali
• and finnaly Shonali… Shonali… Shonali…

The end… ?

The collective has ended a few days ago Now its just Laura, Shonali and me who remain in Paradise Pai. Some of us went back home to the family, continue travelling or  hang around somewhere else in Thailand. It was such an incredible experience working with all these interesting and different people from all over the world. I wish it could go on and on and to be honest… I really don’t want to go back to Belgium… The last 8 months I felt better at home anywhere between Delhi and Pai than in Belgium. Its funny to get mails from Belgium. The main question I get is not “when are you coming back?” but its “How long you are going to stay in Belgium?”.

I tried a few times to describe the whole experience in one post but I noticed that’s just impossible. I’m just all messed up to write something coherent at the moment.  Its all a bit to intense… *sigh*. But don’t worry mom, I’ll be home the 6th :p

Here some movies from the collective:

http://www.couchsurfing.com/collective_thailand_slideshow.html

http://www.couchsurfing.com/collective_alaska_join.html 

Ik ga waarschijnlijk niet naar Alaska… of mischien wel… jama wat ist nu? meuh… Zeehonden! …Zeehonden? Yep, fuckin zeehonden maar ik mag er nog niks over zeggen… Wel, tis eigenlijk allemaal een grote misschien.

Ok, dit sloeg op niks… en voor de rest?

Ik ben sinds 2 weken hard aan het werken aan een verbeterde versie van de vertaaltool voor de CS website. Ik werd warm onthaald door de honderden vertalers die allemaal een beetje gedemotiveerd de site vertaalden met een wreed crappy toolke. Hun reacties geven mij de nodige boost om mij de laatste maand voor 110% te geven. De logica om de hele site te vertalen is complex en het aantal bugs is te hoog dus ik kan elke vorm van motivatie goed gebruiken.

Naast mij te pletter werken om een deftige tool te hebben tegen het eind van de maand hang ik nog wat rond in Pai waar ik mijn hart ben verloren. Mensen komen voor 3 dagen , blijven 2 weken, en gaan jammer genoeg. De collective loopt heel stillekes leeg. Gisteren vertrok John mijn grote spirituele schaakvriend. *zucht*. Hij is de eerste die ik echt ga missen. Gevolgd door Suzie, super fijne hollandse meid met wie ik zowat alles kon delen wat op mijn hart lag.

Gauw maatjes, die laatste weken geven we ons ten volle…

Of toch proberen :s… De laatste weken liepen een beetje stroef… ach er zijn zo van die weken.

De laatste weken waren voor mij nogal heel emotioneel en intens voor mij. Ik wil hier niet weg, ik wil naar de volgende collective, ik wil mijn zusjes zien, ik wil werken, ik wil reizen, ik wil mijn vrienden terug zien, ik wil, ik wil… bon, ik begin hier bijna zoals Johan Verminnen te klinken. Wat zeker is, is dat ik weet wat ik wil Nu nog weten wat ik moet doen, huh.

Wel, vandaag krijg ik een mailke van Pepijn met de trouwuitnodiging. Mooi fotokes van mijn mooi friendjes. Ik krijg de krop in de keel en besef hoeveel ik ga missen. Bij deze: mijn ticket naar Belgie is bevestigd! Ik ben terug in Belgie op 6 april. 22u30 kom ik aan in Zaventem… maar ik kom van India dus dat kan makkelijk 0u30 worden Gisteren was ik nog fel aan het twijfelen om met Shonali, Laura en Andrew nog een maand extra door India te trekken… Een andere keer misschien. Er staan veel uniekere gebeurtenissen op mij te wachten in Belgie.

Zet die Leffe en Duvel alvast in de koelkast. Nog 3 klein weekskes en ik ben terug thuis. Ik heb het gevoel dat het veel te snel zal gaan.

Hier nog wa nieuwe en ouwe en fotokes vanuit Pai

Do noting in Pai?
Bon, een gewone werkdag begint voor de meeste van mijn vriendjes hier om 10u ’s morgens. Tegen 12 is iedereen aanwezig voor ons lekker Thais middagmaal. De werkdag stop voor sommigen na het avondeten maar het is niet ongewoon om rond 2u snachts nog mensen hard zien doorwerken of nog enkele belangrijke telefoontjes te zien doen naar collegas op een ander continent. Iedereen geeft zich 100% en de productiviteit kan je gewoon opsnuiven. Waaaw!

De sfeer onderling is alles behalve serieus of professioneel. Iedereen is meer dan vriendelijk met elkaar. Op onbewaakte momenten wanneer je je het minst verwacht krijg je hier soms een verwarmende energie knuffel of een “good work”-schouderklopje. Het is onmogelijk om hier een depressie op te doen want elke dipje wordt tegengegaan met het beste medicijn: een gezonde portie welgemeende affectie. Persoonlijke gesprekken doe je samen in de hangmat of tijdens een wandeling in de velden onder de lekkere zomerzon.

Mayday couchsufer down!
Vorige week had een van de meisjes een kleine voedselvergiftiging en eindigde een nacht in het ziekenhuis. Er werd onmiddellijk een beurtrol opgesteld van mensen die haar gezelschap wilden houden zodat ze zich nooit alleen moest voelen. This is teamwork people!

It doesn’t get any better than this?

Het harde werken wisselen we af met allerhande activiteiten in Pai en er zijn er een hele hoop. Yogaklassen, Thaise les, Thaise massages, motoritten in de Paivallei, trektochten in de jungle, gaan niksen aan het zwembad, lekker eten in de lekkerste restaurantjes van het dorp, djembesessies tijdens de power aerobics, vuurpoi bij het kampvuur, frisbeeen op het voetbalveld, filmpje gaan zien in een van de afgehuurde privé kamertjes van de lokale cinema, kortom… teveel om in detail te gaan en we hebben dus nooit de tijd te hebben om niks te doen.

* for the lost and unknowing opencs people: All of this was for free and if it was not it was not paid with CS money (except for the antfight)!

Aaah en mijn liefdesleven….

tjah… “its complicated”. Moesten sommige frustros niet zo zitten geilen op mij blog azend op roddels/nieuws over de mensen hier in Pai dan had ik graag dieper ingegaan op wie mijn collegas zijn, wat hen drijft en wat hen allemaal zo speciaal maakt. (bijna) Niemand heeft hier een normaal leven achter de rug maar jammer genoeg kan ik sommige details die belangrijk zijn voor hun persoonlijkheid niet posten omdat deze in de verkeerde handen serieus wat schade kunnen aanrichten. Jammer want ik zou over sommige mensen hier wel een hele blogpost kunnen schrijven.
Maar dus mijn liefdesleven… hahaha… Shonali… awel… [censuur] … jammer van de censuur want het is eigenlijk wel een plezant verhaaltje om te vertellen. Klote openCS. Kortom’ t komt er op neer dat we niet meer samen zijn maar dat we het nog steeds goed met elkaar kunnen vinden. (Ik doe een knipoog, Simon rolt met zijn ogen en Anne zegt terug “tsss tsss tsss”)

Voila dat was het voor deze maand. Mijn Visa zit er weer op en ik moet de grens terug over.

Ik vertrek vandaag voor enkele dagen naar het land waar ze op vreedzame monniken schieten en waar de regering in oorlog is met hun volk. Wel, moeder, tis allemaal zo erg niet, EN Ik mag van papa! *gniffel*

Birma/Myanmar here I come!

Deze moet ik in het Engels schrijven:

This post, I will write in my beloved Flenglish.

People who know me and followed this blog know that I am not scared that easily. In my adventures I have done things and have been in places where you only go if you have lots of guts, are crazy or have nothing to lose. In my case I have a little bit of all of the above. I think I pushed the limits and the most crazy stories are even not on this blog otherwise my dear mom would never close an eye at night and even some of my less closer friends would not understand my behaviour.
I have been really scared only twice so far, once when I was facing a pack of raging street dogs in the middle of the night and the other time when Chris and me got lost hiking in Nepal and we needed to use our socks and underwear as torches to see the path on the ridge of the mountain. Not much of our male ego left there :p

but last night I didn’t sleep because of opencouchsurfing.org.

What is opencouchsurfing.org:

on opencouchsurfing.org homepage: “We believe in the spirit of CouchSurfing, of creating a better world through understanding. We believe this purpose is best served by a truly Open Organisation, one that is representative of the CouchSurfing community as a whole. We believe information should flow freely through an Open Organisation.

We have realized that this Freedom will not come from within the Couchsurfing core itself.”

So, these people love couchsurfing and they want to know what happens with the money from their donations and dont want their beloved site go down because of mismanagement etc. Because a 3rd party organisation that has an eye on a non profit organisation is a good thing and because one of the most fabulous couchsurfers I know told me about this site and also supports it I took my time to see what it was all about.
On my first visit I saw that subjectiveness, boredom and ignorance where rampant on that site. It exhausted blind destructive negativity towards the couchsurfing team based mostly on misinformation, twisted logic on incomplete knowledge of whats going on or just plain stupidity or jealousy. Well, haha, no that was NOT what I was thinking the first time I was on the site Although I felt the site was extremely negative it did raise some serious questions on my side. So I,at that time innocent and unknowing, had lots of questions with only one main question in my mind: “IS OPENCOUCHSURFING RIGHT?”.

Couchsurfing changed my life and I was about to donate 3 months of my life for it so for me it was very personal and serious.

So in the first week in Phuket(yes choosing Phuket for the collective was a mistake and a waste of money, glad I was there in time to vote for Pai :p) I casually drop some of the questions/my concernes in a casual way to see how they would react. And I think asking annoying questions and be the devils advocate with a dash of innocence is one of my talents But to my own disappointment, every-time, and I hope you spying guys on opencouchsurfing read this one very well, EVERYTIME, they just gave me a complete answer on the how, the when, the why and the amount of money. They told me EVERYTING! No hiding, no lies, no far fetched excuses for mistakes that had been made in the past. So no fun for me, the devils advocate

So what happened? What scared me so much?

Yesterday my brother in law asked me about the statistics of my blog. For the first time since I travel I check them and I noticed that there was a site linking to my blog: Opencouchsurfing! W.T.F. I think. I check it out and see there is yet another negative(duh) post about CS. It talks about the crash we had and what we where doing. And then. I see a guy named Paul posting my name, my job description and you will not believe that. Parts out of my blog(that’s written in Flemish) translated, I think using a crappy online translator, posted on that site. I didn’t know what to do: laughing or being scared, well I was having both.

So this guy, Sneaky Paul, is just another guy on openCS who is spending his time looking around for dirt about cs. He put on his virtual Sherlock Holmes hat and starts investigating all the profiles from the people of the collective and stumbles on my blog. I imagine him on one of his loveless lonely nights trying to decipher my blog written in that crazy Flemisch language. Parsing the text through a online translator and suddenly “aaaahah, I got you guys. I see you are having FUN and yes… GIRLS too! Two! God damn you Doegie, you and your fellow team members, you will pay for this because you are using CS money for this”. Posting this new found information on opencouchsurfing and going to sleep thinking he made (t)his world a little bit better.

So this is the funny part. I was laughing because he used posted “Pai is just too great, I have to much work and to much fun to write something in my blog” quote and there was something about my amazingly fun first night the day before Christmas, where I got a very warm welcome from the team. So tell me… Whats wrong in having loads of fun and working very hard at the same time? Whats wrong about receiving a warm welcome from the people I will live with for the next 3 months?

What we do during our christmass holiday, in the weekends and at night we spend our own money and is not really CS bussiness but mostely it IS NONE OF YOUR BUSSINESS!

And I see posts like that all the time on openCS. Someone finds a picture, draws quick conclusions and adds that to the pile of dirt. Or someon else hears numbers and with incomplete knowledge fills in the gaps with his imagination is very happy adding this to the ever growing pile of shit as well.
It is also funny because by letting anonymous people add their frustrations doing that opencouchsurfing.org becomes a very subjective and dirty site. And, wel, sometimes there are some strong and valid arguments by people a bit more mature who are just engulfed by the pile of mud posted by their users

But… thats exactly what have me a sleepless night. My blog is for my friends and family. There is incomplete and extremely subjective information in here. Its also personal information that is public to the world but taken out of its context information like that can be twisted as hard as the mind of the people who want to abuse it. Doing that makes it personal most of all WHERE WILL YOU STOP? Yes you, hidden behind the pseudonyme Paul and your little friends? It is goddamn scary because he is not the only one on that site!

So now I know people as I am writing this are reading my blog with the only purpose of finding “something” they could use against the company behind couchsurfing.

I saw that subjectiveness, boredom and ignorance where rampant on opencs.org and negative people who are bored or have to much time at their hands can be funny, annoying and sometimes even dangerous.

I’m sure that if the people behind openCS would visit us for only 1 day they would be so amazed by the work we are doing right now they would close down their site. I know I would.

The thai collective rocks!

Mijn lieve moeder kon het niet laten. Na een dikke 4 maand moest ze mij toch nog wel nog eens komen bezoeken om te zien of alles nog wel dik in orde is met mij. Ze was ook toe aan vakantie dus besloot ze om haar vakantie dicht bij haar zoontje te door te brengen in het lekker warme Thailand. Normaal gezien zou ze samen met Sarah mij komen bezoeken maar omdat mijn liefste zusje al enkele maanden zwanger is komt mijn tante in de plaats mee. Ik mis mijn zusje nog het meeste van al en ik vind het allemaal een beetje jammer maar ik kan begrijpen dat ze geen risicos wil pakken voor de baby.
Zodus kwamen ze maandag aan in Phuket. Hun vliegtuig is maarliefst 5 uur te laat en het uitchecken duurt nog eens een dikke 2 uur. Als we elkaar zien vergeten we beide al heel snel de vervelende wachttijd en we rijden in een minibus naar een groot vakantieoord ten zuiden van Phuket.
Ik ben nog maar net een maand geleden gevlucht uit Phuket en ben van plan om dat deze keer opnieuw te doen. Omdat we met zen allen weg willen van die pakkettoeristen besluit ik om iedereen mee te pakken naar het gezellige Koh Tao. Terwijl ik op de heenreis telkens de beste en goedkoopste vervoermiddel probeer te bemachtigen loopt er jammer genoeg iets mis en eindigen we die avond op het (fullmoon party)eiland onder Koh Tao: Koh Phangan.
Omdat de fullmoon party juist achter de rug is waren de meeste resorts volledig volgeboekt maar gelukkig vinden we dankzij een duits meisje nog een rustig strand met nog enkele goedkope bungalows met een schitterend zicht op de baai.
En hier vertoef ik dan enkele dagen met mijn moeder en tante. Er gebeurt niet veel speciaals op het strand of ergens anders op het eiland en dat is goed genoeg om hier te blijven niksen.
Ik mis mijn vriendjes en mijn vriendinnetje een beetje. Zo een tropisch eiland op mijn leeftijd is enkel plezant als ge single zijt of een lief bij u hebt… Twas dus wel leuk om mijn liefste moeder te zien maar ik kijk er terug naar uit om terug te gaan werken tussen de toeristen waar ik mij meer thuis voel.

Pai, een door hippies overgenomen bergdorpje in het noorden van Thailand. Na een 3uur durende minibusrit van Changmai via 762 bochten(no kidding) komen we allemaal een beetje duizelig aan in Pai. Wat mij onmiddellijk opvalt is dat hippies hier hand in hand met de locals samenleven. Het is zeker geen ongerept dorpje verdoken in het oerwoud maar in mijn ogen een dorpje met een perfect evenwicht tussen backpackertoerisme en de locale cultuur. DE slogan van Pai die je op menig t-shirt kan lezen is “do nothing in Pai”. En wij…wel euh… wij komen hier werken

Ik behoor tot de laatste groep die aankomt in Pai (weetwel met al de bagage zie vorig post) en wat mij opvalt is dat iedereen in de groep er stukken gelukkiger bij loopt. We hebben nog geen internet en hebben nog enkele logistieke probleempjes maar het kan ons allemaal niet schelen. Iedereen is het er over eens, PAI IS DE MAX. Iedereen heeft er zin in en we gaan er ons beste beentje voor zetten om het allemaal te doen lukken. De eerste dag huur ik al een moto voor 14 dagen en vrooooom onstopbaar zoef ik het berglandschap in. Perfecte wegen die naar nergens leiden en nauwelijks iemand op de baan. Dit is het paradijs om de biken. Ik ontdek zo op de eerste dag dat de omgeving van Pai heel wat leuke plekjes heeft te bieden. Overal watervallen, olifantenkampen en hotsprings om later beter te gaan verkennen.

Mayday mayday, Couchsurfing is down.

Het werken gaat iets minder vlotjes en het internet laat een beetje op zich wachten dus gaan we met zen allen in gezellige cafekes gaan rondhangen die draadloos internet aanbieden. De 2de week in Pai heeft onze 400000ste lid zich aangemeld op de site en deze was er blijkbaar teveel aan. Door een of andere bizarre reden crashen de servers van couchsurfing en het is paniek. De laatste backup van de database blijkt corrupte data te bevatten en iedereen moet tot een gat in de nacht bij kaarslicht buiten een internetcafe werken om het boeltje terug aan de praat te krijgen. De site draait terug diezelfde avond maar niet voor lang want 12u later crasht alles opnieuw. Na veel geklooi en gepruts werkt de site terug naar behoren (na een 3tal dagen). En bijna iedereen wordt ingezet om alles te migreren naar gloednieuwe servers. Omdat ik duidelijk gezegd heb dat ik niks te maken wil hebben met serverside geklooi kan ik op mijn gemakske inwerken met het debuggen. Gene stress voor mij

Uren worden dagen en dagen worden weken en ik merk dat ik al 14 dagen niks in mijn blog geschreven heb. Allemaal omdat ik elke dag wel een nieuw aangenaam plekje ontdek in Pai , mijn nieuwe vrienden beter leer kennen en elke avond geniet van de vele livebands in een omgeving waar de tijd een beetje stil staat… Ah ja en moet werken… kwas dat detail bijna vergeten;)
Een afgelegen zwembad, een gezellige cafekes met goeie livemuziek, lekkere restaurantjes, interessante hippies, een rustiek chinees dorpje, tempelkes op de heuvels… Het verwondert mij dan ook niet dat backpackers die hier voor 1 of 2 dagen komen rondhangen uiteindelijk 1 of 2 weken blijven of later terug komen.

Hoe langer je blijft hoe moeilijker het wordt om te vertrekken.

Op een zonnige dag terwijl ik mij probeer te verliezen in de omgeving van Pai bezoek ik een buddhatempeltje op een heuvel. Buddha lacht mij toe… ik kniel… en geef hem een gelukzalige glimlach terug. Denk na en besef op dat moment dat er na 4 maand India Nepal en Thailand nog weinig van de exacte wetenschapper in mij overblijft. Het gevoel van euforie is overweldigend en besef dat ik zelden nog zulke hoogtepunten in mijn leven zal meemaken.
Ik wordt heel stil vanbinnen en blijf zitten tot ik honger krijg :p.

en… awel… Ik had het mis want het wordt nog net ietsje beter…

Shonali heet het nog niet ietsje betere :p. Shonali, een aantrekkelijk meisje van Mumbai India die tegen elke Indische logica in als meisje alleen op reis vertrekt voor 1 jaar. Mijn eerste indruk was eigenlijk nogal negatief. Ik dacht dat ik mijn India ervaring een goeie basis had om het tussen ons te laten klikken maar toen ik over India praatte keek ze mij altijd verbaasd aan. “Where have you been? All these crazy stories… this is not India? How can you generalise Indian people like that?”. Mijn eerste indruk was dus dat ze een verwende “High Class” meid was die bitter weinig van het echte India gezien heeft en enkel geleefd heeft in haar beschermd Bollywood wereldje in Mumbai… Ik was aan de andere kant wel heel blij haar te leren kennen omdat ik de highclass Bollywood wereld van India mij totaal voorbij is gegaan. India blijft me verwonderen en als ze over haar leven praat dan sta ik er van versteld hoe ver haar wereld staat van alles wat ik gedurende 3 maand rondreizen gezien heb.

In Pai verandert Shonali helemaal. Ik loop haar de eerste dag tegen het lijf en het was de eerste keer dat ik haar zo opgewekt zag. Ze was een van de mensen die het absoluut niet zag zitten om weg van het strand te verhuizen naar een bergdorpje maar eens in Pai aangekomen wordt ze door de aangename mensen en rustige sfeer helemaal betoverd en ontdekt ze haar hippie kant. Ze was er al sinds nieuwaar en is helemaal in de wolken over Pai. Terwijl ze er in Phuket een beetje saai en futloos bij liep is ze hier boordevol enthousiasme en levenslust. Ze wordt ook regelmatig op straat door andere reizigers aangesproken over hoe ongelooflijk fascinerend haar eigen land wel niet is. We krijgen ook een bezoek van een andere couchsurfende Indier uit Kolkatta en ik merkte op dat Shonali een tikkeltje jalloers was dat ik meer over India kan meepraten dan zijzelf.

En zo verliest ze het negatieve beeld van mij als stomme backpacker en ik haar beeld als verwend bollywoodprinsesje en geven we elkaar een nieuwe kans. Blijkt dat we elkaar eigenlijk wel goed kunnen aanvoelen en blah blah… vlinders en bloemetjes, watervallen en visjes, sterren en Singas…. :p “slowly slowly” leren we elkaar van een andere kant kennen… en na… nee tis misschien nog iets te vroeg om dit te zeggen maar Shonali en ikke, het klikt lekker

whiiiihaaaaaaa PAI IS DE MAX!

Geen tijd om veel te bloggen. Veel te veel werk en veel te veel plezier in Pai.

De dag na nieuwjaar slaat het lekkere weertje om naar zware bewolking en onheilspellende rukwinden. We zien tijdens ons ontbijt vissersboten van Cambodia de baai binnen varen en dit is geen goed teken volgens onze gastheer. Ze doen dit maar 2 keer per jaar of wanneer er storm op komst is. En idd, die avond vertrekt de laatste boot met de helft van het team, voordat de harde rukwinden en hoge golven het te gevaarlijk maken om nog te vertrekken vanop Koh Tao . Echt klagen doe ik niet want dat geeft mij veel meer quality time met mijn fijn fluo elfje waarvan ik ondertussen de naam ben teweten gekomen … tsss tsss tsss hoor ik Anne zeggen terwijl ze dit leest

Onze boot wordt afgelast , maar gelukkig krijgen we een nieuwe stevigere en snellere boot ter beschikking de volgende dag . Omdat die boot overgeboekt is wegens de aflassing van de kleinere boten is ook onze bus overgeboekt en krijgen we een kleinere snellere shuttle naar de volgende stopplaats . Daar geven ze ons de verkeerde busticketten maar omdat ze al de nodige ticketten in een bundel geven en onze bus op het punt stond te vertrekken merken we het niet op. Tijdens de controle op de bus wordt het opgemerkt en bellen we onze organisator die zegt dat we ons geen zorgen hoeven te maken. Bij de volgende halte worden we opgepikt door een minibus en deze brengt ons in 3 uur naar Phuket ipv de normale 7uur durende busreis .

We zijn met zen 6en en moeten de overblijvende spullen met ons meepakken op het vliegtuig. Na een avond inpakken merken we dat we met een klein probleempje zitten. We hebben 12 handbagages en 22 zakken die we moeten inchecken. :s Hopelijk geeft dat geen probleem op de luchthaven. We vinden de prijzen voor extra bagage op de website en berekenen dat we 400$ zouden moeten betalen voor de extra bagage . Daarbij komt er nog de mogelijkheid dat we bij het overstappen op een ander vliegtuig deze kost opnieuw zouden moeten betalen… we zien wel… misschien

Na een heleboel gesleur, getrek en geduw om alles in 1 grote taxi te krijgen komen we aan op de vlieghaven waar we veel boze blikken van andere wachtende toeristen krijgen als ze onze grote hoeveelheid bagage zien bij het inchecken. Ons vliegtuig blijkt een uur later te vertrekken wat betekend dat we onze aansluitende vlucht zouden missen. We krijgen voedselbonnen om dit te compenseren EN er is een annulering van elke extra kost voor bagage in zo een geval wat ons minstens 400€ uitspaart .
We krijgen een nieuwe vlucht geboekt die later vertrekt en we genieten van ons welverdiende voedselvouchers.
We komen aan in Bangkok en tijdens het inchecken krijgen we te horen dat onze nieuwe vlucht niet geboekt is geweest… we zijn er zeker van dat dit wel gebeurd is en na 15 min zoekwerk vindt de stewardess onze vlucht op de computer… blijkbaar had iemand een fout gemaakt en onze aansluitende vlucht 5 dagen later geplaatst. Maar opnieuw geen probleem en geen zorgen want op 5 min tijd worden we last minute op de eerst volgende vlucht geplaatst richting Chang Mai.

Ik sta er van versteld. In bijna elke stap liep er iets verkeerd en binnen de 15 min kregen we altijd een betere oplossing aangeboden. John, de spirituele schaakmeester en sysadmin van de groep, vraagt mij hoe zo iets zou aflopen in India… Ik moest kei hard lachen…
“everything can happen in India but what we did in 2 days would be IMPOSSIBLE in India”
“Why”
“Because every problem would have an inefficient and illogical sollution causing more problems, causing more inefficient sollutions. Trust me, this would be IMPOSSIBLE”
“and in India they would not even care because its so normal stuff goes wrong” voeg ik er aan toe…
“interesting…”

Aangekomen in Chang Mai staat een ruime shuttle op ons stond te wachten en deze brengt ons hoog in de bergen naar…

PAI

De volgende dag vertrekt de helft van de groep naar Koh Tao, blijkbaar wordt er niet gewerkt tussen kerst en nieuw en ik ga daarover zeker niet klagen. Ik ben blij dat ik kan vluchten van Club Med-katabeach en na een helse rit tegen te tijdkomen we aan bij de boot die ons zal brengen naar Koh Tao.

Koh Tao, een van de kleinere eilandjes van Thailand, is volgens de Lonely Planet een van de de beste plaatsen om uw duikbrevet te behalen . We vinden een rustig guesthousje op een van de heuvels met een uitzicht op de baai van Koh Tao. De dagen voor nieuwjaar vul ik met snorkelen en met het behalen van mijn “advanced open water” duikbrevet bij een van de honderden duikscholen. Tis er elke avond super gezellig op het strand en ik geniet ten volle van deze aangename dagen vakantie.

Nieuwjaar

We hadden ons voorgenomen om het nieuwjaar heel rustig aan te vieren en op Koh Tao te blijven terwijl het grootste deel van de toeristen op het eiland naar Koh Samui afzakken om zwaar door te vieren. Maar ales verloopt niet zo rustig als gepland en na enkele magische uren dansen op het strand word ik wakker onder een palm boom, blauwe hemel, mij gezicht bedekt met fluoverf en een fluoelfje dat op mijn borst ligt te slapen

Aaah, this is Thailand, baby :p